Kerst

Kerst is een tijd van blije en vredige gezichten. Dat zou men toch verwachten, in deze sfeer van lichtjes en muziekjes, van pakjes en haute cuisine. En toch.

Op de trein bijvoorbeeld. Een man met brilletje en papperig gezicht installeerde zich gisteren aan mijn overkant en slaakte een diepe zucht toen hij neerzeeg in de te krappe zetel. Die zucht zou een voorbode blijken voor nog meer ostentatieve ergernis. Het mannetje gluurde schichtig rond en zijn ogen bleven hangen bij een jongeman in een rolstoel. Die jongeman was in gesprek met zijn reisgezellin, een knap blond meisje, blind.

Zelf had ik de twee ook al opgemerkt. De jongen en het meisje praatten over de bijzonderheden van daten als je een lichamelijke onvolmaaktheid hebt. Beiden waren single, maar niet volledig 'happy'. Met mijn geoefend oog zag ik meteen de perfecte oplossing. Maar zulke dingen kan men niet forceren, dat bewijst de realiteit meestal.

De gebrilde man aan mijn overkant leek minder geamuseerd door de twee. Hij zuchtte en kuchte als om te zeggen “praat niet zo luid en verveel niet de hele trein met je verhaaltjes.” Eerlijk gezegd, mij verveelden die verhaaltjes allerminst. Ik verbaasde mij er al de hele treinrit over hoe levenslustig die twee waren. Voor hen draait kerst wel degelijk om warmte en hoop, om blije en vredige gezichten.

Maar de gebrilde man, die zuchtte om de vertraging die de trein had. Hij zuchtte toen hij een gezin met twee kinderwagens de wagon zag binnenrijden, en hij zuchtte nog harder toen de kinderen lieten merken dat ze de treinreis maar niets vonden. Die man zal altijd een reden vinden om te zuchten. Daar zal kerst, met zijn lichtjes en muziekjes, pakjes en haute cuisine, niet veel aan veranderen.

Geen blauw in januari

Het terrorisme-alarm dat vorige week is afgekondigd in onze hoofdstad zal zijn tol eisen in januari. Deze week worden immers 300 extra manschappen ingezet, waarvan er 200 afkomstig zijn uit de lokale Brusselse politiezones.

De blauwe garde kent dus drukke tijden. Veel politie-agenten konden niet aan de kersttafel plaatsnemen of zullen oudejaarsnacht heel erg nuchter doorbrengen tussen fuivende pubers in de Brusselse binnenstad.

De agenten die twaalf uur per dag presteren mogen daarvan vier uur en vierentwintig minuten recupereren. In januari zullen dan in totaal 1584 uren moeten worden opgenomen of terugbetaald.

Het ziet er dus naar uit dat Brussel met een flinke kater het nieuwe jaar zal inzetten. Bovendien zullen we op onze tellen mogen passen als we in januari de hoofdstad een bezoekje brengen, want als al die agenten hun zuurverdiende uren opnemen blijven er weinig over om de befaamde Belgische criminaliteit te bestrijden.

Tenzij er natuurlijk echt een terroristische aanval komt. Dan zullen onze blauwe helden in actie schieten en zal heel België opgelucht ademhalen. Dan verdienen de agenten enkele rustdagen. Laat januari dan maar boevenmaand worden, er ligt toch een nieuw jaar in het verschiet.

Darwinism Part II

People Change

Amerikaanse onderzoekers hebben ontdekt dat de evolutie van de mens nog niet op zijn eindpunt is, dat zeggen ze in het vaktijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences. Neen, de voorbije 5000 jaar evolueerde de mens ongeveer honderd keer sneller dan in elke andere periode. Onze genen hebben nood aan verandering blijkbaar.

Slimme Genen

Die genen zijn slim en passen zich traag maar gestaag aan onze leefomgeving aan. Natuurlijke selectie is dus weer meer dan eens van tel (ja Darwin, jij wist het als eerste). in zo'n 7 procent van de menselijke genen vonden de wetenschappers sporen van recente veranderingen ('recent' is natuurlijk altijd relatief als het over aardse en menselijke veranderingen gaat).

Het meest opmerkelijke is nog dat die nieuwe genetische verschillen eigen zijn aan de verschillende continenten: in Europa, Azië en Afrika evolueren de genen aan het hoogste tempo en dat onafhankelijk van elkaar (in Amerika lijkt "science and progress" dus minder van tel, vreemd).

Malaria

In plaats van homogenisatie krijgen we dus weer meer differentiatie. Noord-Europeanen worden stees bleker en hebben vaker blauwe ogen (er zou er iemand blij mee geweest zijn...). Afrikanen worden steeds meer immuun voor malaria.

Kijk, dat zou ik ook wel willen, immuniteit voor malaria. Een mens wil dan eens op reis, hoopt op die reis naar een mooi stukje jungle te gaan waar toevallig wat malariamuggen en andere vieze beestjes zitten, en als verantwoord reiziger legt die mens dan ook een reisapotheek aan.

Door een dagje oponthoud hier en daar op de reis wordt het sluitstuk, de trip naar de jungle, dan maar afgeschaft. De aangeschafte malariapillen (van 50 euro per dosis, voor een week mag je al gauw twee of drie dosissen rekenen...) zijn dus ongeconsumeerd en liggen nu in ons allerminst exotische thuis in de badkamerkast.

Iemand een reis naar een exotisch oord geboekt? Kom maar halen, die pillen...



What's Next?
Hoe verschillend zijn we binnenkort van onze Chinese of Afrikaanse medemens? Evolueren we naar verschillende soorten, waardoor "de mens" een vaag, of onhoudbaar, begrip wordt?

Denk daar maar eens over na...

Domme Vragen

Een tijdje geleden was op Canvas een reportage te zien over Hugo Chávez, president van Venezuela.

In die BBC-reportage werd een boekje opengedaan over de man die al 8 jaar de plak zwaait in het Zuid-Amerikaanse land, en over het land zelf, klein maar heel belangrijk.

De inwoners zijn grotendeels arm, maar kunnen wel ongelofelijk goedkoop tanken. Want Venezuela is een olieland, en dus heel belangrijk, ook voor de VS.

Chávez noemt de Amerikaanse president Bush al eens “burro” en “diabolo”, en Bush laat zich ook al eens kritisch uit over zijn Latino friend. Chávez heeft zelfs een eigen tijdszone ingesteld, zogezegd voor het gemak van zijn volk (dat dan bij daglicht kan opstaan en gaan werken), maar in werkelijkheid gewoon omdat hij niet in dezelfde tijdszone wil leven als de VS.

Het meest ontluisterende van de hele reportage was waarschijnlijk de mededeling dat Chávez goedkope brandstof levert aan het Londen’s openbaar vervoer.

Wat?

Chávez sponsort het Londen’s openbaar vervoer terwijl een niet te verwaarlozen deel van zijn bevolking op straat crepeert en er van degelijk openbaar vervoer in Venezuela zelfs geen sprake is?

Waarom?

Aha, London geeft Chávez in ruil gratis expertise ... over openbaar vervoer (en stedelijke ontwikkeling, toerisme en milieubescherming). Dat verklaart alles. Het opportunisme van Chávez viert hoogtij.

Geconfronteerd met de vraag “waarom sponsort u het openbaar vervoer van de Britse hoofdstad terwijl de armoede in uw eigen land nog niet is bestreden?”, weet Chávez er niets beter uit te kramen dan “wat een ongelofelijk domme vraag!”.

Maar, mijn mama heeft altijd gezegd dat domme vragen niet bestaan? Dat er alleen maar domme antwoorden zijn? Heeft ze mij dan al die jaren voor de gek gehouden?

Hugo Chávez beweert dat hij dom zal overkomen als hij zo’n domme vraag probeert te beantwoorden. Elke kritische vraag afwijzen als naast de kwestie en te dom om op te antwoorden, is heel makkelijk maar heel twijfelachtig voor elke mens met gezond verstand.

En als er dan toch domme vragen bestaan die geen antwoord behoeven:

- Heeft Chávez een vijsje los?

- Kikt Chávez op een absolutistisch en nepotistisch bewind?

- Geeft Chávez geen zier om zijn volk?

Vodka-Binge Bull

Official Party Drink: Vodka - Red Bull

Vrijdag in de krant: een ongeruste moeder stuurt de Vereniging voor Alcohol- en Drugsproblemen (VAD) naar de Gentse middelbare school Nieuwen Bosch. Op de uitnodiging voor het jaarlijkse retoricabal stond bovenaan vermeld: Official Party Drink: Vodka- Red Bull.


Serieus: "Official Party Drink"

Waarom zet je zoiets op een affiche? Van een galabal?
Is de vodka-red bull goedkoper dan elders? Het zou kunnen, want op de website staat er bij de lokkertjes dat pintjes maar een € 1,5 kosten. Of is een vodka-Red Bull in de hiërarchie der dranken de absolute topper. Is vodka- Red Bull hip of stoer?


Serieus: "Vodka- Red Bull"

Ik heb de hele fuzz rond vodka-Red Bull nooit begrepen. Een cocktail behoort iets extra toe te voegen aan de som der delen. Anders drink je de ingrediënten beter afzonderlijk. Meerwaardezoekers kijken canvas, en drinken cocktails.
De enige meerwaarde van een vodka-Red Bull zit in de prijs. Een vodka-Red Bull is veel meer waard dan een pintje.
Omdat een blog niet dient om over geuren en smaken te neuten, stel ik de vraag even opnieuw:

Serieus? Vodka- Red Bull?

Lieve Bezorgde Moeder in kwestie,
Ik kan me voorstellen dat het een harde klap moet zijn geweest. Je treft op de kamer van zoonlief een flyer aan voor een galabal. Het galabal waarop in jouw tijd waarschijnlijk een orkestje zat te spelen. Een galabal is tenslotte iets chics, dat is niet zomaar een Thé Dansant. En je leerde er toch eens wat deftiger jongens kennen dan de boerenkinkels uit het dorp. Dat lijkt vandaag nog steeds zo. "No tie, no entrance" kopt de flyer.

Inderdaad, dat lijkt zo.

Eens om de zoveel weken dropt u zoonlief ergens te velde aan een discotheek die voor de gelegenheid de feestzaal is van een Gentse stadsschool. Die avonden gaat u met een gerust hart slapen. Nog steeds denkend dat zo een galabal toch iets anders is dan de fuif in dat muffe parochiezaaltje. Volledig in kostuum met das. Zo hoort het. Feestverpakking als uniform.

Maar tijden veranderen. Exit orkestje. Enter Deejays. Weg wijn, welkom vodka- Red Bull.

Vermoedelijk hield u het na twee wijntjes al voor bekeken. Je moet tenslotte niet overdrijven. Je grenzen moet je kennen. Vandaag zijn twee wijntjes de opwarming voor de aperitief vóór het galabal. Ik begrijp uw ongerustheid, mevrouw, met al die berichten over binge-drinking en comazuipen de laatste tijd. Een mens zou voor minder naar de VAD bellen.

Het moet even schrikken geweest zijn voor de mensen van de VAD. Vermoedelijk was hun reactie ook: Serieus? Vodka-Red Bull!
ALARM.

Toch is net die onwetendheid van de ouders een deel van het succes van retoricabals. Je ouders vinden het goed dat je naar zoiets chics als een bal gaat. Ze weten niet beter. Jij kan op een bal doen wat je wil, drinken wat je wil. Ze weten niet beter. Perfect.

Sterke drank en jonge mensen zijn een zeer interessante cocktail. Zeker op een retoricabal. Zo wist ik lange tijd niet wat binge-drinking was. Tot een goeie vriend me zei: "Wel, zoals vroeger op een bal, ofzo." Ik heb het altijd al vreemd gevonden dat er nooit een Telefacts-reportage is gemaakt over retoricabals. Tegelijk vond ik het ook best goed. Wat niet weet, niet deert.

Tot deze week natuurlijk, toen bleek dat ze sterke drank drinken op een galabal. Verontwaardiging. Schande. Wel, voor de duidelijkheid. Op elk retoricabal wordt sterke drank geschonken. Al minstens 10 jaar lang. Dat is misschien zelfs één van de redenen waarom ze zo succesvol zijn. Het helpt toch altijd dat je een kostuum aanhebt en een whiskey- cola in de hand. Of je stiekem aangeschafte cocktaildress en een vodka- red bull. Net dat tíkkeltje meer zelfvertrouwen. Een welriekende roes in een classy omgeving met allemaal mooie jonge mensen. Eigenlijk zijn retoricabals een subculuur op zich. Zo uitdrukkelijk aanwezig dat ouders niet nieuwsgierig zijn naar de inhoud ervan. Dus schrikken ze zich te pletter als ze horen dat de vodka- Red Bull rijkelijk moet vloeien. De kans dat dit voorval aangegrepen wordt om retoricabals overal in Vlaanderen te reglementeren is klein. Blijven drinken zullen ze dus, Die dekselse pubers.

Blijf dus vooral rustig verder slapen, als u op 19 december uw zoon gaat afzetten in Destelbergen.

Good night, good luck.

Belgisch beige op de Olympische Spelen

Het modehuis Natan heeft eerder deze week het uniform voorgesteld dat de Belgische atleten zullen dragen op de Olympische Spelen in Peking. Ontwerper Edouard Vermeulen benadrukte dat hij tegen unisex is. Een grote stap vooruit.

Dit jaar dus geen vormeloze pantalons of androgyne jasjes meer. Kim Gevaert mag haar benen tonen en Sven Nys kan zijn stoere borstkas accentueren. Weg met de beige-blauwe tenten van de Olympische Spelen in 1996.

Hoewel. Vermeulen koos toch weer voor beige. Ter vervanging van het geel uit onze Belgische driekleur. Toegegeven, in het geel zouden onze atleten veel weghebben van de Braziliaanse kanaries, en het zou hun vale Belgische teint niet echt flatteren.

Maar waarom geen stijlvol zwart met rode en gele accentjes? Zwart slankt af, zwart is chique, maar zwart is vooral géén beige. Beige, het onbestemde kleurtje bij uitstek voor inspiratieloze momenten. Beige, unisex en geschikt voor alle seizoenen. Ideaal om in de achtergrond op te lossen, ideaal voor Belgen.

Neen! De Olympische Spelen zijn allesbehalve inspiratieloos en onze atleten zijn meer waard. Ze zullen het al niet moeten hebben van hun overdonderend massale aanwezigheid. Hoe kunnen ze dan wel opvallen in de massa, hoe kan de modale TV-kijker ze herkennen uit duizenden atleten?

Kleur dus. Mysterieus zwart of vurig rood, waarom niet? Bovendien is beige ook niet echt flatterend voor de blanke huid. Vermeulen verkondigde vol vaderlandsliefde dat we onze vlag moeten koesteren, maar hoe kan de Belg de driekleur koesteren als één van de drie kleuren verandert in een vaag maar veilig alternatief?

Mooi zo

"Beauty, like supreme dominion
Is but supported by opinion."
(B. Franklin, 1741)

"Beauty is in the eye of the beholder." vertelt Dr. David Matlock aan Sunny Bergman. Waarmee hij zegt: Eigenlijk ben je lelijk.
Sunny moet ervan huilen.
Triest.

Maar bittere ernst, daar in The States.

Vrouwen kiezen er resoluut voor een onversneden playboy-look. In praktijk betekent dit een zeer versneden lichaam. De Nederlandse journaliste Sunny Bergman maakte de beklijvende reportage 'Beperkt Houdbaar.'
De reportage lokte in Nederland felle reacties uit. Zelfs in het parlement werden er vragen over gesteld.


Op de website van Sunny Bergman, kan je de reportage integraal herbekijken.
samen met een vervolg, over wat de reportage allemaal teweeg bracht bij onze noorderburen.

kijk hier:
http://www.beperkthoudbaar.info/docu

Bergman probeert het verwrongen schoonheidsideaal van vandaag in kaart te brengen. De conclusie is op zijn zachtst gezegd onthutsend: Een hele industrie profiteert van vrouwen die willen zijn zoals de vrouwen in de boekskes. Van Photoshop tot designervagina's, van antirimpelcrème tot siliconenpoep. Alles kan, en door de westerse fascinatie voor het uiterlijk lijkt het ook steeds meer allemaal te moeten.

Een verloren zaak,
en veel geldklopperij.

Schone schijn
Antirimpelcrèmes vliegen bijvoorbeeld als zoete broodjes over de toonbank, terwijl al verschillende onderzoeken bewezen dat hun effect zo goed als nihil is. Tijdens mijn research voor de taak Buitenlandberichtgeving botste ik op nog een ander zeer vreemd verschijnsel. De G-shot®, recht in de g-spot. Volgens de plastische chirurg die ik geïnterviewd heb een geval van pure marketing. Een vrij onschuldige ingreep, maar zonder wetenschappelijke basis. Vooral een financiële aderlating voor de vrouw die zich een G-shot laat aanpraten.

Spice Girls

Victoria & The City.

Victoria Beckham krijgt een gastrolletje in Sex & The City the movie.

Is dit groot nieuws? Zeker niet.

Kijk ik er al naar uit? zeker wel.

In de best mogelijke der werelden zouden àlle vijf de spice girls opdraven in Sex & The City. In een vrouwensauna, het equivalent van een dark room, met daarin ook Carry, Charlotte, Miranda en Samantha. En dan allemaal liederlijk elkaars lijf en leden liefkozen...

Siliconen, facelifts, botox en zwetende vrouwenlijven. De beste cocktail sinds Tequilla Sunrise.

De kans dat dit effectief gebeurt is klein. Vermoedelijk speelt Victoria zichzelf en nodigt ze Carry en Co uit op de voorstelling van haar zelf ontworpen jeansbroeken. Van 500 dollar per stuk. Ze krijgt hoogstens drie lijnen tekst. In dat opzicht zal de film dus niet veel verschillen van een doorsnee liedje van de Spice Girls.


Friendship never ends.

Ik had het niet in de smiezen, maar de Spice Girls staan er weer.
Ze zijn terug van nooit helemaal weggeweest. Blijkbaar hebben ze zelfs een nieuwe single. De opbrengst van de single gaat volledig naar het goede doel. Bravo! Ze gaan opnieuw op tournee. De opbrengst van de tournee gaat volledig naar de Spice Girls. Bravo! en goeie marketing. Zeker in tijden waarin met singles geen geld meer te rapen valt.

Toch blijven de Spice Girls mijn favoriete roedel chanteuses. Hitjes als Wannabe, Who do you think you are en Stop vind ik nog steeds vrolijke bubblegumpop: Licht gedateerd en inspelend op mijn nostalgie naar de nineties. De verpersoonlijking van de perfecte marketingstrategie. Sporty, Scary, Posh, Baby en Ginger. Een vijf-éénheid. Voor elk wat wils, en een paar schoenen. Met zolen die tot aan de hemel rijken.
Waar is de tijd?















Vervlogen, weg, foetsie.

In de nieuwe clip geen spoor van Scary of Sporty, ook geen Ginger meer, en zelf geen Baby.

Wel vijf keer Booby Spice.
En ondertussen zijn ze allemaal Posh. Jammer toch. Het enige dat die arme Spice Girls nog restte na bijna 10 jaar afwezigheid, was hun bijnaam, hun laatste kruimel eigenheid. En het was al zo droef gesteld met hun solo-carrières. Uitgevlakt in de vaart der volkeren zijn ze. Verdwenen is de vijf-eenheid. Vanaf nu zijn Victoria en Co voorgoed onderling inwisselbaar.

Girl Power anno 2007


De clip die de nieuwe single vergezelt is veelbetekenend. De Spice Girls zijn geen zangeressen meer. Ze zijn de hoofdrolspeelsters van hun eigen clips. Mooie clip, dat wel. Stilistisch perfect. Maar de muziek lijkt nergens meer naar.

De Spice Girls zijn nu nog maar wat Wannabe, en dat is jammer.




(De clip doet trouwens denken aan George Michaels Freedom 90. Ook in die clip is er sprake van een huis waarin op mysterieuze wijze een volledige tros fotomodellen beland is...)

Viral Video's

Vandaag las ik in De Groene Amsterdammer een opmerkelijk artikel over viral video's. De Groene Amsterdammer, eerst en vooral, is een Hollands weekblad waar ik mij op boekenbeurs Het Andere Boek in Antwerpen voor tien weken heb op laten abonneren in een onbewaakt moment. Interessant boekje wel, maar zó weinig tijd om het ook echt te lezen.

Maar vandaag dus toch gelezen, over "viral video's" dan nog wel. Jan wees er twee posts geleden nog op, de rit op de informatiesnelweg gaat steeds flitsender. De wereld van het internet is wellicht nog het allermeest, en het allersnelst, in beweging. Viral video's, nu, zijn van die filmpjes die zich zonder aanwijzbare reden razendsnel op het internet verspreiden via bijvoorbeeld YouTube naar blogs (yep, wij doen eraan mee!), en zo weer verder naar steeds meer mensen.

Opvallend is dat die filmpjes dan nog niet eens zo wereldschokkend zijn. Het kan gaan van ene Leeroy Jenkins, die de hele World of Warcraft-scene op zijn kop zet omdat hij ietwat onbezonnen zijn medespelers naar de dood leidt, tot Jan Peter Balkenende die van een skateboard sukkelt.

Filmpjes met een politicus als hoofdrolspeler zoals die laatste duiken overigens steeds meer op. Het lijkt alsof politici mee op de communicatie-kar zijn gesprongen en wel beseffen hoeveel mensen ze kunnen bereiken via het internet. Zo zijn de huidige presidentskandidaten heftig aan het "campaignen" in de aanloop van de verkiezingen van 2008. De reclame via het internet is gratis en het bereik groot.

Het is echter best grappig om te zien hoe mooi georkestreerde filmpjes het meestal moeten afleggen tegen kleine onnozele filmpjes die op een onbewaakt moment zijn opgenomen.
De Groene Amsterdammer geeft van beiden een voorbeeldje:

Hillary Clinton probeerde haar eigen viral video het internet in te sturen door een parodie te maken op de slotscène van maffiaserie The Sopranos, samen met man Bill.



John Edwards, daarentegen, is gefilmd net voor een televisie-uitzending door een camera die toevallig aantstond. Op het filmpje is te zien dat de presidentskandidaat behoorlijk ijdel is.



Spindoctors zijn als de dood voor dit laatste soort filmpjes. Hun zorgvuldig opgebouwde imago van de politicus in kwestie kan in een oogwenk aan diggelen zijn als zo'n filmpjes op het internet rondwaren. In het geval van Edwards was het filmpje inderdaad niet zo positief:

"Alle lulligheid ten spijt heeft deze viral video duidelijke politieke consequenties. Tijdens Amerikaanse verkiezingen is masculiniteit versus femininiteit een belangrijk onderwerp, waar elke vorm van femininiteit vaak gezien wordt alsof het ten koste zou gaan van leiderschapskwaliteiten. Edwards kampte altijd al met een te weinig mannelijk imago ... en deze video speelt daar haarscherp op in."

En in tegenstelling tot het filmpje van Hillary is dat van Edwards al zo'n miljoen keer bekeken.

Toch vreemd hoe bepaalde zaken direct worden opgemerkt op het internet, terwijl andere gedoemd zijn tot eeuwige anonimiteit. Neem nu artiesten als Arctic Monkeys of Lily Allen die in een mum van tijd internationale roem verwerfd hebben terwijl het merendeel van muzikanten nooit zal worden opgemerkt.

Gaat het hier om puur toeval of is er toch een bepaald kwaliteitsgehalte aan verbonden? Ik gok op het eerste...

Drie dictators versus het leven: Guy Cassiers meets Aleksandr Sokurov

Guy Cassiers van Het Toneelhuis maakte het zichzelf niet gemakkelijk met zijn nieuwste voorstelling Wolfskers.

Hitler, Lenin en Hirohito zijn niet de meest voor de hand liggende figuren om ten tonele te brengen. Zeker niet als je, zoals Cassiers, dieper wil graven dan hun ideologische ideeën.

Bovendien deed de Russische cineast Aleksandr Sokurov het hem al voor. Sokurov schilderde de persoonlijkheden van de drie heersers al in drie meesterwerken: Moloch over Hitler, Taurus over Lenin en The Sun over Hirohito.

Dubbelrollen

Guy Cassiers toont de drie figuren uit de wereldgeschiedenis elk in hun hokje op het podium. De drie verhaallijnen zijn grotendeels gebaseerd op de films van Sokurov: elke dictator staat op het punt de macht te verliezen. Naadloos vloeien ze in elkaar over doordat de andere personages dubbelrollen op zich nemen.

Een onderdaan van Hirohito verandert probleemloos in Goebbels. De vrouw van Goebbels is ook de levensgezellin van Lenin. En de zus van Lenin deelt als Eva Braun ook het bed met Hitler. Enkel de drie machtshebbers blijven op hun plaats en in hun eigen denkkader.

Tot de kansen van de drie keren. De zieke Lenin, de verslagen Hitler en de overmeesterde Hirohito vloeien als één geest samen en klampen zich vast aan de laatste strohalm van hun macht. Wanneer ook die breekt roepen ze alledrie hun vrouw, de laatste zekerheid in hun leven...

De twee uur durende voorstelling verveelt geen minuut dankzij de afwisseling van verhaallijnen, de schitterende acteerprestaties van onder andere Vic De Wachter en Veerle Eyckermans en de begeleidende videobeelden en muziekfragmenten.

Did you know?

Onderstaand filmpje kon gebruikt zijn in de inleidende les 'digitale media.'

Net zoals "Epic 2015", door Sven gepost op de blog Vitaal Verhaal, geeft het een ontluisterend beeld van de steeds sneller evoluerende (kennis)maatschappij.

Opa vertelt, en kijkt verbijsterd in zijn glazen bol...



(bovenstaand filmpje is Did you know? 2.0, de eerste versie is ondertussen al gedateerd.)

Vermoedelijk volgen de versies 3.0 en 4.0 elkaar nog sneller op. Want: we are living in exponential times...

De makers willen de nieuwe ontwikkelingen vooral gebruiken om onderwijs en scholing toegankelijker en efficiënter te maken.

meer info op:
http://thefischbowl.blogspot.com/
http://shifthappens.wikispaces.com/
http://www.dangerouslyirrelevant.org/

Robot Chicken

De site met isometrische perspectieven die vorige week aan bod kwam in de les digitale media, deed me denken aan de fantastische serie "Robot Chicken."



Absurde, shockerende en politiek onverantwoorde satire.

Robot Chicken is een 'Stop motion' animatieserie zoals Wallace & Gromit en Chicken Run. Het grote verschil met die twee series is dat de personages hier niet gemaakt zijn uit plasticine, maar de speelgoedversie zijn van zichzelf. Blijkbaar is er van elke Amerikaanse ster wel een 'action figure' op de markt. Onvoorstelbaar.

Aan een razend tempo volgen sketches elkaar op waarin de hele Amerikaanse populaire cultuur op hilarische wijze in de zeik wordt gezet. Ook de amerikaanse oppervlakkigheid en politieke en religieuze hypocrisie moeten er aan geloven. Elk heilig huisje gaat genadeloos tegen de vlakte.

De makers, Matthew Senreich en Seth Green, plaatsen zich met Robot Chicken in de traditie van The Simpsons, South Park en Family Guy. Hip Hollywood staat te springen voor een rolletje. De lijst van gastoptredens is ondertussen al behoorlijk indrukwekkend.

Het 'verhaal'
Op een dag vindt een kwaadaardige professor een overreden kip. Die lapt hij op tot een terminator-achtige verschijning die gedwongen wordt om, vastgebonden in een stoel, en met opengesperde 'Clockwork Orange' -ogen, naar televisie te kijken. Arme kip. Poor chicken.


De eerste aflevering vindt u hier. Hier, hier en hier vond ik ook nog enkele volledige afleveringen. Geniet ervan.

Een Fijne Rozijn

Gisteren was een lange dag, en ik had 's avonds dan ook absoluut geen zin meer om van Brussel naar Gent en dan naar Rijsel te gaan voor een optreden van 8 euro. Publiekstrekker:Róisín Murphy. Locatie: Maison Folie Moulins.

La Murphy had zich een week of twee geleden nog bezeerd tijdens een optreden, waardoor ze een aantal concerten moest afgelasten. Vorige week bleek ze dan toch al weer op tournee, voor ons concert was er dus geen gevaar.

In Lille aangekomen bleek de locatie een soort gerestyled fabriekspand te zijn, met een primitieve bar zonder verwarming. U zult begrijpen dat mijn concerthonger er niet meteen op vooruitging. Dan bleken we ook nog eens omringd door gierige Vlamingen (Murphy komt voor 28 euro naar de AB), van couleur locale was dus weinig sprake.

Ik kwam net van de wc, toen mijn gezelschap me meedeelde dat Róisín hem samen met twee bevallige achtergrondzangeressen voorbij was gelopen en hem eens goed in de ogen had gekeken. Hem was ik de rest van de avond dus ook al verloren aan zijn op hol slaande verbeelding.

Maar wat een ommekeer van mijn gemoedstoestand toen ik de concertzaal in het vizier kreeg, een zaal waar hoop en al 200 man binnenkon. Wist ik veel dat dit een intiem concert zou worden, een privé-concert bijna!

Het eerste nummer zette meteen de toon voor het volgende anderhalf uur, het zou er ronkend en bonkend aan toe gaan, en er zou gedanst worden! "Do you know how to dance?", vroeg de leading lady van de avond, waarop wij natuurlijk allemaal moesten bewijzen van wel.

Het optreden bestond voor het grootste deel uit nieuwe nummers van haar album Overpowered, en het klonk allemaal fantastisch. De drums en de gitaren voegden de nodige rock toe aan het bruisende disco/electro festijn, dat meestal opzweepte en af en toe tot zwijgen stemde. Over de visuals, onder andere pink flamingo's en Lichtenstein-tafereeltjes, was duidelijk nagedacht.

Hoogtepunt van de avond was wel een nummer van Róisín ten tijde van Moloko, Forever More, in een onweerstaanbaar dansbare versie gebracht. Het viel op dat Róisín Murphy zich goed voelt in haar nieuwe solo-vel. Haar muziek klinkt live erg overtuigend, en haar stem is glashelder en imposant (zonder dat ze er enige moeite moet voor doen, zo lijkt het!).



Behalve een kleine plakkertje op haar wenkbrauw, wees niets er op dat Murphy twee weken geleden nog in het ziekenhuis lag. Ze weet nog altijd te entertainen met energie en enthousiasme, en met trucen uit de verkleeddoos! De jasjes, handschoenen en hoedjes wisselden elkaar in sneltempo af: roze, glitter, epauletten, cowboy, spacecowboy, venetiaanse maskers, leder, latex... Maar ze kwam er moeiteloos mee weg (dat kon ik op de bewonderende gezichten lezen van elke man én vrouw in de zaal). Haar sex-appeal is niet te onderschatten vrouwen, hou uw mannen bij de hand!

Met een afsluitende "This was one sweaty gigg!" ging iedereen oververhit maar tevreden huiswaarts. Hoedje (roze of cowboy) af voor de rozijn op de taart van een vermoeiende dag.

Wetstraatjournalistiek

Woensdag 7 november zou volgens velen een historische dag worden. De Vlamingen zouden eenzijdig stemmen voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Voor velen het begin van het einde: Vlamingen zullen vaker hun meerderheid gebruiken, Walen zullen nog minder compromissen willen sluiten, België valt uiteen, België splitst, gedaan met het koningshuis, en met een beetje geluk moeten we morgen niet gaan werken!

Zoals dat gaat met historische dagen betaamt het een echte Belg, Vlaming of Waal, om aan wat ramptoerisme te doen. En aangezien wij ons als student in Brussel echte Belgen voelen, en op de koop toe echte Belgische journalisten willen worden, konden we niet ontbreken in de Wetstraat. Een zeer interessante les interviewtechnieken ten spijt.

Zoals dat gaat met journalistieke ramptoeristen op historische dagen waren de verwachtingen hoog gespannen. Té hoog, bleek vlug. Het was al overvol in het parlement dus we werden terug naar buiten gestuurd. Moedig hoopten we nog dat daar toch het meeste nieuws zou te rapen vallen. Ijdele hoop.

Op de stoep voor het parlement vonden we geen bekende politici en geen beroemde TV-presentatoren (of die met zijn bril, is dat niet enen van de VTM? En daar op de micro's, daar staat VRT!). De journalisten in de Wetstraat deden zelfs geen moeite om te doen alsof ze met iets van nationaal belang bezig waren. Druk was het er wel, maar iedereen stond gelaten kou te lijden en bemoedigend naar elkaar te glimlachen. Solidair volgden we dan maar hun voorbeeld.

VTM was zo vriendelijk om hun busje open te zetten zodat iedereen de stemming kon volgen, weliswaar vanuit de verte op een minuscuul schermpje. Ook de politici bleken niet van plan wat rock 'n roll-gehalte aan het historisch moment toe te voegen. Pieter De Crem las apatisch alle artikels voor en eindigde telkens met "wie is voor...wie is tegen...wie onthoudt zich?" Uiteraard werd voor de splitsing gestemd. De journalisten bleven wachten. De politici bleven binnen. Daar stonden ook journalisten en het was toch te koud op straat.

Eventjes leek het interessant te worden. Olivier Maingain kwam buiten en de journalisten konden even hun verkleumde ledematen bewegen. Micro vooruit, lens zo dicht mogelijk, en maar roepen en klikken. Maingain vertrok en het werd weer stil in de Wetstraat.

Al snel had iedereen door dat het historisch moment in de praktijk niet veel effect zou hebben. De effectieve splitsing is nu nog verder weg, de onderhandelingen gaan waarschijnlijk gewoon door. En België blijft België, waarin de Brugse voetbalderby vanavond wellicht voor velen van groter historisch belang zal zijn dan de stemming van woensdag.

A.D.H.Dave

A.D.H.Dave... Dat is de naam van het nieuwe programma van Dave Peters, want na Wim Oosterlinck (Q-Music) en Ruth Joos (Radio 1) verlaat nu ook Peters Studio Brussel. Naar Donna namelijk, alwaar hij het volgende wil maken:

Hyperkinetische radio waarbij we de actualiteit als uitgangspunt nemen. We freewheelen echt met het showbizz- en muzieknieuws. Noem het een Rode loper waarover goedaardig bedoelde duimspijkers zijn gestrooid. In "Frans Bauer Breaking News" bel ik regelmatig met de grote Nederlandse volkszanger, er is een quiz op locatie, een BV stelt zijn tv-avond voor aan het publiek,...

Peters heeft naar eigen zeggen "een fors ontwikkelde ADHD-kant" die hij nu denkt met de luisteraar te moeten delen. Waarom? Alsof wij willen worden bestookt met nerveus gedram over showbizznieuws 's avonds in de file.

Een Rode loper waarover goedaardig bedoelde duimspijkers zijn gestrooid: Wat wil hij dan doen? BV's voetje lap leggen en de draak met hen steken? Hen een beetje uitdagen hier en daar? Ok, daar kunnen we mee leven, dan nemen ze zichzelf misschien niet meer zo serieus. (btw: algemeen Nederlands is punaise, Dave!)

Frans Bauer Breaking News: Daar kunnen we al iets minder mee leven. Dat Dave Peters geen "Radio 1 light" wil zijn, is hiermee meteen bewezen. Ik vraag mij ook af in hoeverre Frans Bauer als actueel kan worden beschouwd.

Een BV stelt zijn tv-avond voor aan het publiek: Om te weten waar we zeker níet naar moeten kijken?

Een beetje vreemd vind ik het dat de man "van het diepe gesprek en van de cultureel verantwoorde muziek" die we kennen van Brussel Midi, nu ineens met wel heel licht verteerbaar amusement op de proppen komt. Maar wie weet, misschien wordt het wel wat.

Zoals onze hyperkineet het zelf zo mooi verwoordde: "eventueel omgekeerd snobisme kan me aan mijn reet roesten". Hoe graag we het ook ontkennen, iedereen heeft graag zijn portie celebnieuws van tijd tot tijd (wie kijkt stiekem niet in de Blik's en Story's die bij de oma op tafel liggen?). En als Dave Peters het presenteert, zal het wel nog cultureel te verantwoorden zijn zeker? Dave krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

Ik kan niet wachten tot de avondspits van maandag...

Oja, nog één ding, de naamkeuze kon misschien iets beter?


A.D.H.Dave, vanaf maandag 12 november op Radio Donna om 16 uur.

"God Hates Fags"

Met slogans als "God Hates Fags" en "God Hates America" belegert de Westboro-kerk de begrafenis van soldaten gesneuveld in de oorlog in Irak. De Westboro Baptist Church, geleid door Fred Phelps, laat geen kans onbenut om hun verachting van homoseksualiteit uit te drukken. Naar eigen zeggen heeft de kerk al 30 000 keer betoogd op militaire begrafenissen. Of de soldaat in kwestie daadwerkelijk homoseksueel was, doet er voor de kergangers niet toe.

De God van de Westboro Church is een God die straft en slaat. Volgens Phelps en zijn aanhangers is zo ongeveer elke tragedie in de geschiedenis een straf voor homoseksualiteit en de tolerantie tegenover homoseksualiteit. De oorlog in Irak, net als bijvoorbeeld de orkaan Katrina, is één van Gods uitingen van haat tegenover die tolerantie. Dus, vindt de kerk, moet er geprotesteerd worden op begrafenissen van gesneuvelde soldaten onder het motto "Thank God for Dead Soldiers".

Opvallend is ook de uitgesproken anti-Amerikaanse houding. Als er dan al eens een Amerikaan een sterke mening tegenover zijn land heeft, is het zo'n idioot die vindt dat op homoseksualiteit de doodstraf moet staan. Voor de Westboro Church is Amerika een oord van verderf dat homoseksualiteit met lede ogen aanziet en tolereert.

Wat ik mij afvraag, is hoe de Westboro kerk zijn ideologie aan de man probeert te brengen. Phelps beroept zich op de Bijbel om zijn theorieën te staven. Ik geef toe, ik ben geen bijbelkenner, maar volgens mij moet je al heel ver zoeken om iets van zijn gekheden in de Bijbel te vinden. Wie is dan zo goedgelovig om die ideeën voor waar aan te nemen?

De Westboro kerk telt maar een 75-tal leden die grotendeels verwanten blijken van Phelps zelf. Bovendien verbiedt Phelps zijn leden om te trouwen met niet-leden. Zo blijft zijn doctrine enigszins in leven. Het gaat dus om een kleine, op zichzelf betrokken groep, maar het blijft toch griezelig hoe vatbaar mensen kunnen zijn voor de meest verwerpelijke ideeën. Het doet mij denken aan "Jesus Camp", die documentaire over een zomerkamp waar kinderen geïndoctrineerd worden om te geloven dat moslims, abortus en homo's verwerpelijk zijn en Bush een modelchristen.

Eén vader van een gesneuveld soldaat heeft een rechtzaak aangespannen tegen de radicale kerk omdat ze ook op de begrafenis van zijn zoon Matthew Snyder hadden geprotesteerd. Het gaat Snyder niet om het feit dat zijn zoon voor homo werd uitgejouwd hoewel hij er geen was. Vader Snyder eiste enkel, terecht, het recht om zijn zoon in alle rust en privacy te begraven.

Westboro Church mag de uitspraken doen die ze doet, maar niet tijdens een begrafenis, oordeelde een jury in Baltimore. Phelps en zijn discipelen zijn schuldig bevonden aan het schenden van de privacy en aan de intentie om emotionele schade toe te brengen. De kerk moet nu 11 miljoen dollar betalen voor de farce. Phelps heeft al beroep aangetekend, omdat hij stelt dat de kerk de som onmogelijk kan ophoesten. In elk geval, een geldboete zal nog niet het einde betekenen van Westboro Church.

Zou een goede "Tolerance Camp" niet meer kans op slagen bieden? Steek die halve garen gewoon ergens in zo'n Amerikaans bos en geef ze een goede brainwash. Zeker de jonge generatie (kijk naar het meisje op de foto) zal wel nog te bekeren zijn. Kinderen zijn vatbaar voor alles wat mooi verpakt wordt. De echte onruststokers, de ouderen, zijn hopeloze gevallen en zijn onze bekeringsdrang niet waard. Hen kunnen we hooguit pesten met beelden van hun bekeerde kinderen met een herwonnen gezond verstand en tolerantie.

Jo geVallen?

Ieder zichzelf respecterend artiest doet tegenwoordig aan "alternatieve muziekverkoop". Sarah Bettens gaf haar nieuwste Shine gratis mee met de De Morgen lezer en Radiohead toonde opmerkelijk veel vertrouwen in de mensheid toen ze hun cd In Rainbows voor een bedrag naar keuze op het internet aanboden. Weldoordachte publiciteitstunts als deze werpen zonder twijfel vruchten af. Het publiek leert de muziek kennen en vindt deze alternatieve verkoopswijzen sympathieke gestes. En voila, de interesse is weer gewekt.

Gisteren was in Het Laatste Nieuws het volgende te lezen:

Zanger Jo Vally is dinsdag in het Turkse Bodrum tijdens opnames voor een televisie-special van zijn nieuwe cd 'Verrassing' zonder enige uitleg opgepakt en weggevoerd door de politie. Dat nieuws werd ons gisteren door zijn manager, de regisseur van de tv-opnames en de platenfirma bevestigd. Pas meer dan 24 uur na zijn aanhouding werd duidelijk dat die wellicht het gevolg was van een misverstand. Alles draaide rond een "verdacht koffertje". De zanger werd met de grote middelen opgepakt: twee combi's vol agenten rekenden Valère Lauwers, zoals Vally echt heet, in.

Commotie alom in het wereldje van Vlaamse cansonniers, die zich zorgen maakten om het lot van één van hun lichtende voorbeelden. Wat kon een brave ziel als Jo Vally ooit mispeuterd hebben dat hij een arrestatie verdiende?

Vandaag raakte bekend dat het allemaal maar een ordinaire grap was. Ondertussen was Buitenlandse Zaken wel al in actie geschoten om te bekijken of de gearresteerde bijstand nodig zou hebben. Het valt nog af te wachten of dat voor Vally gevolgen zal hebben.

De manager zou de stunt bedacht hebben om aandacht te vestigen op de nieuwe cd van Vally. Platenlabel Mostiko en de VTM, die de special zou uitzenden, beweren niets met de grap te maken te hebben. En volgens De Morgen was de manager van Valère "niet bereikbaar voor commentaar".

Dat is te begrijpen, want zijn stunt zou wel eens meer consequenties kunnen hebben dan oorspronkelijk gedacht. De Turkse ambassade liet al weten dat ze de grap 'misplaatst' vindt omdat het beeld dat van Turkije geschetst wordt niet bepaald flatterend is.

Zo vertelde manager Christian Vanderhaegen aan Het Laatste Nieuws:
Politiemannen hebben Jo nogal hardhandig opgepakt. Niemand heeft ook maar één woord gezegd over het waarom van zijn inrekening.

en Senol Korkmaz, verantwoordelijke voor de tv-special:
Jo is een erg gevoelige man. Hij zag er zeer verward en geradbraakt uit. Dat is ook te begrijpen: ik moet je niet vertellen dat ze hier in Turkije niet lachen met een verdachte. Hier ben je schuldig tot je je onschuld hebt bewezen.

Platenfirma Mostiko gooide nog wat olie op het vuur door terloops te vermelden dat de huidige gespannen situatie in Turkije er ook wel iets mee te maken zal hebben.
Het beeld van Turkije is dat van een rechteloos land met onredelijke systemen. Het valt dan ook niet te verwonderen dat de Turkse overheid verontschuldigingen eist van Jo Vally in de Turkse pers.

Jo Vally heeft het concept van alternatieve publiciteit en muziekverkoop duidelijk niet goed gesnapt. Zijn stunt laat bovendien een grote wanhoop vermoeden. Gaat het er zo slecht aan toe sinds de komst van Laura Lynn en de eeuwige populariteit van Clouseau? Vally kan maar dromen van een kwart miljoen fans en een veelvuldig gevuld Sportpaleis. Veel verder dan kerkoptredens, gemeentehallen en een casino zal het voor Vally wellicht niet meer gaan.
Ik hoop maar voor Meneer Vally dat hij met deze grap niet ook een deel van zijn trouwste fans zal verliezen, of dat hij hen geen hartaanval heeft bezorgd...

Make-up

Sigrid Spruyt zal vanavond voor de laatste keer Het Journaal presenteren. De reden voor dit jammerlijke verlies is een chronische schminkallergie, zo meldde de nieuwslezeres op Studio Brussel.

Het moest er een keer van komen natuurlijk. Gevestigde waarden zoals Bavo Claes en Jan Becaus moeten plaatsmaken voor lentefrisse spruitjes als Annelies Van Herck. Het is nu eenmaal de normale gang van zaken bij de VRT. Sigrid was echter nog lang niet afgeschreven, ze was zelfs nog niet verbannen naar het laatavondjournaal.

De mannen zullen er niet kunnen om lachen. Vanavond is het de laatste keer dat ze aan de zwoele lippen van hun Vlaamse Angelina Jolie kunnen hangen. En ze hebben niet eens een zondebok. Een chronische allergie aan make-up is zo mogelijk nog een slechter excuus dan een burn-out.

Waarom moet Sigrid Spruyt trouwens geschminkt worden? Ziet ze er dan zo slecht uit zonder? Die rustgevende stem, hertenogen en sensuele lippen maken toch alles goed? Het is toch ver gekomen dat iemand zijn werk niet meer kan doen omwille van make-up. Misschien moeten we terug naar de natuur, back to basics zeg maar. Iedereen verschijnt puur natuur op het scherm, met bed head, donkerblauwe wallen en rode vlekjes. Zo zal Sigrid niet te veel uit de toon vallen.

De vrouwen zullen opgelucht ademhalen. Eindelijk zullen hun mannen doorhebben dat iedereen onvolmaaktheden heeft, zelfs Sigrid Spruyt. Meer nog, nu zullen de huisvrouwen er soms béter uitzien dan de vrouwen die op TV komen, want zij kunnen zich natuurlijk ongestoord verder blijven opmaken. Ze zullen terug begeerd worden door hun mannen, want naast een ongeschminkte Martine Tanghe moéten de huisvrouwen er nu wel uitzien als Angelina Jolie.

Maar dan verschijnt Evy Gruyaert op het scherm...

Jeroen Brouwers weigert 16.000 euro

En nu ik hier toch sta, kondig ik aan dat ik mij niet langer ter beschikking stel voor opluistering van evenementen als deze, die minder en minder met de ware aard van literatuur te maken hebben. Deze circussen van ijdelheid, maar ook van zakelijke belangen en van handjeklap achter de schermen worden opgevoerd ter meerdere gloria van niets anders dan commercie. Zo'n spannend uurtje televisie heeft vooral publiciteitswaarde voor de geldgevers en sponsors en de genomineerde schrijvers mogen er als poppenkastfiguren bij aanwezig zijn.
Die genomineerde schrijvers zien zich ten opzichte van elkaar geplaatst in een situatie van competitie en rivaliteit, waar ikzelf mij verre van wens te houden.Toen ik zes jaar geleden mijn uil ontving, werd mijn vreugde daarover versomberd door de teleurstelling van mijn medegenomineerden die zonder uil naar bed moesten.
Voor alle duidelijkheid: natuurlijk ben ik niet tegen literaire prijzen en zeker niet tegen literaire prijzen waar dergelijke interessante geldbedragen aan zijn verbonden - men mag ze mij in onbeperkte mate blijven aandragen -, maar ik zet mij af tegen het systeem van openbaar gemaakte longlists, shortlists, nominaties en de verstikkende verplichting om er als schrijver aan mee te werken alsof je tegen je wil meedoet aan lotto of bingo met één op vijf kansen.

Dit zei Jeroen Brouwers in 2001, toen hij net de Gouden Uil en drie kussen van Anna Luyten had gekregen. Een niet mis te verstane boodschap aan de volgens hem kapot gecommercialiseerde literaire wereld. Zijn kritiek stuitte toen op heel wat verzet. Critici verweten hem dat hij de Gouden Uil in ontvangst nam, en het geld mee naar huis nam. Ikzelf vond het ook wat vreemd, toen. Eerst zeggen dat je tegen literaire prijzen bent, maar toch meespelen in de poppenkast, met je centen op de bank.

Vandaag bewijst Brouwers echter dat hij een man van zijn woord is. Hij weigert nu de Prijs der Nederlandse Letteren. Dit is de meest prestigieuze literaire prijs in Vlaanderen en Nederland. Hij wordt uitgereikt aan gevestigde waarden, voor hun volledig oeuvre. Bij de vorige winnaars vinden we onder meer Harry Mulisch, Hugo Claus en Willem Frederik Hermans.

De beslissing van Brouwers om de prijs te weigeren verdient alle respect. Dat hij de geldwaarde van de prijs aan de lage kant vindt, is natuurlijk niet meer dan een goede manier om de aandacht te trekken. Het echte probleem is dat er geen degelijk statuut is voor schrijvers. Het grootste deel van de schrijvers is niet in staat om van zijn pen te leven. Ook een pensioenregeling is er niet. Onvoorstelbaar maar waar, onze grootste literaire monumenten leven in de herfst van hun dagen op de rand van de armoedegrens.

Natuurlijk is dit een moeilijke discussie. Wanneer ben je een "echte" schrijver? Wat doen we met essayisten en poëten? Op basis waarvan verdeel je overheidssubsidies? Allemaal vragen waar geen hapklaar antwoord op is, maar waar wel eens over nagedacht mag worden. Het siert Brouwers dat hij een knuppel in het hoenderhok wil gooien. Waarschijnlijk niet meer voor zichzelf, maar voor de generatie schrijvers die eraan komt. Voorwaar een mooi gebaar. Want het is toch uitermate ironisch dat net een overheid die haar kinderen weer meer wil laten lezen, niet omkijkt naar zij die boeken schrijven.

Perkamentus houdt van Grindewald

ZWEINSTEIN - Het schoolhoofd van Zweinstein, Albus Perkamentus, is homo. De directeur heeft zich vandaag geout tijdens zijn ochtendtoespraak. Hij voegde eraan toe dat hij verliefd is op zijn eeuwige rivaal, Gellert Grindewald.

"De rivaliteit tussen ons zorgt voor een knetterende spanning. We houden ervan om op zondag nieuwe toverspreuken op elkaar uit te testen, zo veranderde ik Gellert gisteren nog in een bord macaroni", aldus Perkamentus.

De meeste leerlingen van de school zijn opgetogen met het nieuws. "Meneer Perkamentus is ons grote voorbeeld, maar bovenal een erg lieve man. Ik hoopte altijd al dat hij liefde zou vinden in zijn leven. Dat die liefde nu met een man is, kan mij niets schelen", verklaart Hermelien Griffel.

Harry Potter, één van de beste leerlingen van Zweinstein, is echter niet te spreken over de uitlatingen van zijn directeur. "Als directeur zou hij toch moeten weten dat hij een voorbeeldfunctie voor ons allen heeft. Ik hoef echt niet te weten wat hij in zijn privéleven uitspookt. Ik ga toch ook niet aan de grote klok hangen wat Hermelien (Griffel, nvdr) en ik allemaal doen in het weekend?" Dat Perkamentus homo is, vindt Potter geen bezwaar, maar het heeft volgens hem gewoon geen belang.

Volgens Minerva Anderling, assistent van Albus Perkamentus, is het feit dat het schoolhoofd zich geout heeft als homo "onnodig" en getuigt het van een "onaanvaardbare zelfingenomenheid". Bovendien zullen de leerlingen volgens haar hierdoor inspiratie krijgen om Gellert Grindewald te pesten. "Ik mag er niet aan denken dat iemand de formule vindt om hem te veranderen in een vrouw", zucht Anderling.

Perkamentus zelf wilde met zijn coming-out vooral het taboe doorbreken en de leerlingen ertoe aanzetten eerlijk te zijn en elkaar te aanvaarden zoals ze zijn. "Een open, vertrouwelijke sfeer zonder vooroordelen zorgt ervoor dat leerlingen zich meer op hun gemak voelen. En dat doet hen beter presteren. Mislukte toverpogingen kunnen we hier missen als kiespijn", verklaart hij.


Eerder deze week in het nieuws: "Professor Perkamentus is homo" (De Standaard 22-10-2007).

Seks met dieren

Geachte Goedele,
Beste Bambi,

Na het verschijnen van Het Vaginaboek en Het Penisboek moést er wel een coïtaal vervolg komen. Een voorspelbare bestseller in de categorie non-fictie. Maar wat is het doel van Ons Seksboek? Seks dichter bij de mensen brengen?

Of seks dichter bij de dieren brengen? In verschillende kranten kwamen we vorige week te weten dat "Bambiseks" niets voor jou is. Het mag best wat stouter. Mij lijkt Bambiseks toch al behoorlijk stout. En vooral fout. Een lief klein damhertje, met grote blauwe ogen. Rillend van angst voor het geluid van een zich openende ritssluiting van een vettig grijnzende jager. Oog in oog met de rode loop van een geslachtgeweer...

Ik begrijp wel dat bambiseks een dankbare term is. Het is een beetje zoals "Seks met dieren" boven je artikel zetten. Volgens sommige journalisten zet dat veel mensen aan tot het lezen van je artikel. Toen ik dat onlangs hoorde, besliste ik om ooit nog de daad bij het woord te voegen. Bij deze.

Toch vind ik Bambiseks vooral een nietszeggende term. Niemand begrijpt metéén wat je ermee bedoelt. Net zoals een slechte krantenkop. 'Bambibeffen' of 'Peterpanpijpen' zijn veel duidelijker. Ook speels, onschuldig en jeugdig, zonder iets aan de verbeelding over te laten.

Maar genoeg over taal en semantiek.

Ons Seksboek staat vol verwijzingen naar Humo's Grote Seksenquête. Deze verdienstelijke poging om het paargedrag van de Vlaming in kaart te brengen, wordt in elk interview vermeld. Maar nergens worden de resultaten van deze enquête in vraag gesteld.
Dit is des te opmerkelijker omdat ons steeds op het hart gedrukt wordt dat dergelijke enquêtes toch met een korreltje zout genomen moeten worden. In één en hetzelfde interview schermen met cijfers om beweringen te staven en even verder zeggen dat percentages waardeloos zijn? Goed dat het "maar" een seksboek is. Een financieel-economisch verslaggever, bijvoorbeeld, zou horendol worden van zoveel interne tegenspraak.

Dag Goedele,
Dag Bambi,

Jan

Biopaspoort

De "war on drugs" woedt verder in sportland. De Internationale Wielrenunie UCI wil dat elk profwielrenner vanaf 2007 een biologisch paspoort op zak heeft.
Dit document zou aan de hand van vijf parameters, waaronder hematocriet en hemoglobine, een profiel bijhouden van elke eliterenner. Zo ontstaat voor elke renner een individueel "biopaspoort".

Op zich geen slecht idee, omdat dan niet meer met absolute maar met relatieve grenzen wordt gewerkt. De hematocrietwaarde mag nu maximum 50 zijn. Nogal willekeurig, aangezien er toch topsporters zijn die van nature dat maximum heel dicht benaderen terwijl anderen er veilig onder zitten. Afwijkingen in de persoonlijke "bloedwaardegeschiedenis" van een renner zullen met het biologisch paspoort dus veel sneller kunnen worden opgespoord.
Allemaal goed en wel, wielrennen is een verbrande sport en moet dringend gezuiverd worden. Maar het is toch een beetje eigenaardig dat de UCI nu ineens zo'n klare taal spreekt, helemaal in zijn eentje. Het hoogste wielerorgaan leek in Stuttgart amper in staat de teugels in handen te houden. Zo moest het toekijken hoe lokale organisatoren onze wielergod Eddy Merkx snuivend de rug toekeerden en hoe Bettini bijna de start werd geweigerd. De Italiaan had het UCI-antidopingcharter niet ondertekend, maar kon toch op de steun van de UCI rekenen. Een zoveelste ruzie tussen de UCI en de organisatoren van een grote wielerronde die nog maar eens aantoonde dat de eenheid in wielerland ver te zoeken is. Bovendien bleek de positie van de Internationale Wielrenunie nogal ambigu, wat het imago niet ten goede kwam.

Het biologisch paspoort is zonder meer een goed idee, niet enkel voor het wielrennen. Maar is het ook niet een klein beetje een poging van de UCI om zijn vel te redden? Een statement dat het geleden gezichtsverlies ongedaan moet maken?

Sigur Rós

Ijsland is in. Dat heeft een ei-volle theaterzaal in -opnieuw- het kunstencentrum Vooruit gisterenavond bewezen. De postrockband Sigur Rós kwam er hun muzikale documentaire Heima presenteren en speelden als introductie een miniconcert van een half uurtje.

Toen het nieuws enkele maanden geleden bekend raakte, was de theaterzaal in twee uur tijd uitverkocht. De verwachtingen waren dus hooggespannen. Hoewel het optreden akoestisch was, kon Sigur Rós toch hun typische ijle klanken overbrengen op het publiek. De set bestond uit voornamelijk uit voorproevertjes van hun nieuwe CD, afgewisseld met een enkel oud nummer.

De film toont beelden van een reeks onaangekondigde concerten die Sigur Rós in 2006 in hun geboorteland Ijsland speelde. De groep neemt het publiek als het ware bij de hand en leidt het langs de mooiste ongerepte plekjes van Ijsland, onder begeleiding van hun muziek. Een mooiere ode aan het land kon zelfs Björk niet bedenken. Het publiek was dan ook laaiend enthousiast, maar toen Sigur Rós na afloop gevraagd werd of hun documentaire als reclame voor Ijsland kan gelden, antwoordden ze met een duidelijk "no". De mannen van Sigur Rós hebben het blijkbaar niet zo op toeristen begrepen.

De DVD, samen met een dubbel CD met nieuwe nummers en B-sides, komt uit op 5 november. Op de vraag hoe de nieuwe muziek en de film gelinkt zijn, antwoordde de groep even duidelijk als op de vorige vraag: "They are in no way connected. Our manager asked us to do that. It's just a trick to sell the CD." Eerlijkheid duurt het langst.

www.sigur-ros.is
www.vooruit.be

flipbooks

Goed nieuws voor al wie gruwelt bij het horen van de term multimedia. Volker Gerling toonde dat film maken nog steeds een ambacht is. Als een volleerde vakman presenteerde hij zijn kortfilms.

Een oude man staart in de camera, glimlacht gedurende tien seconden, waarna het beeld weer stil staat. Een jonge vrouw zit aan de bar. Plots trekt ze haar truitje uit, waarbij ze haar borsten ontbloot. Ze gaat terug aan de bar zitten. Stilstaand beeld.

De filmpjes zijn stuk voor stuk een reeks foto's die Gerling maakte op een rondreis door Duitsland. Hij ontwikkelde zijn foto's en bundelde ze vakkundig in een boekje. De film speelt zich af wanneer hij de foto's langs zijn vingers laat glijden. Een flipbook dus. Bij ieder boekje hoort een ontroerend of grappig verhaal van de mensen die Gerling voor zijn camera plaatste. Meer is tegenwoordig niet nodig om een aangrijpende film te maken: een reis, een fototoestel en mensen.

Gerling presenteerde zijn performance Daumenkino tijdens Almost Cinema, een festival in het kunstencentrum Vooruit in het kader van het Gentse Filmfestival. Eva De Groote, programmatrice van het festival, haalde vooral kunstenaars naar Vooruit, die op de rand balanceren tussen film, kunst en media.

Naast performers als Volker Gerling, loopt er nog tot zaterdag 20 oktober een gratis installatieparcours op verschillende locaties in het doolhof van het Vooruitgebouw. Singing in the rain door paraplu's aan een muur? Op reis met een viewmaster? Het is een aangename afwisseling met donkere cinemazalen.

Door een bezoekje aan Vooruit deze week wordt duidelijk dat de rand tussen film, kunst en media erg dun is, en vooral veel interessants te bieden heeft.

www.vooruit.be

a fresh start...

Vandaag hebben wij, drie journalisten to be, iets nieuws geschapen: een weblog. Het wordt echter geen weblog voor onze allerpersoonlijkste zielenroerselen, neen, het wordt een blog in het kader van onze opleiding. Bedenkingen met een journalistieke inslag dus, die we graag willen delen met de bereidwillige lezer. Voor mij persoonlijk zijn dit de eerste stappen in het digitale medialandschap, maar wie niet waagt niet wint...
We present to you: Good Night and Good Blog, een ambitieus probeersel van drie schrijvers in wording.

mijn eigen manager

Verder dan een sporadische post op een forum ben ik nooit geraakt. Mijn drang tot digitale profilering is nooit erg groot geweest. Ook e-learning platforms meed ik als de pest.
Het is dan ook met gepaste trots en voldoende bescheidenheid dat ik mijn eerste blogpost onderteken. Stap één in mijn businessplan. Vanaf nu ben ik met elke aanslag op mijn toetsenbord manager van mijn eigen reputatie. Al bij al een fijn gevoel.

Jan

good morning!

Een vroege ochtend in oktober, nevel in Brussel, drie journalisten in progress. Hier posten wij artikels in het kader van onze opleiding. De blog is opgestart, maar over het thema moeten we het nog eens raken. Eén ding is zeker: de journalist in ons moet hier wakker geschud worden!