Gisteren was een lange dag, en ik had 's avonds dan ook absoluut geen zin meer om van Brussel naar Gent en dan naar Rijsel te gaan voor een optreden van 8 euro. Publiekstrekker:Róisín Murphy. Locatie: Maison Folie Moulins.
La Murphy had zich een week of twee geleden nog bezeerd tijdens een optreden, waardoor ze een aantal concerten moest afgelasten. Vorige week bleek ze dan toch al weer op tournee, voor ons concert was er dus geen gevaar.
In Lille aangekomen bleek de locatie een soort gerestyled fabriekspand te zijn, met een primitieve bar zonder verwarming. U zult begrijpen dat mijn concerthonger er niet meteen op vooruitging. Dan bleken we ook nog eens omringd door gierige Vlamingen (Murphy komt voor 28 euro naar de AB), van couleur locale was dus weinig sprake.
Ik kwam net van de wc, toen mijn gezelschap me meedeelde dat Róisín hem samen met twee bevallige achtergrondzangeressen voorbij was gelopen en hem eens goed in de ogen had gekeken. Hem was ik de rest van de avond dus ook al verloren aan zijn op hol slaande verbeelding.
Maar wat een ommekeer van mijn gemoedstoestand toen ik de concertzaal in het vizier kreeg, een zaal waar hoop en al 200 man binnenkon. Wist ik veel dat dit een intiem concert zou worden, een privé-concert bijna!
Het eerste nummer zette meteen de toon voor het volgende anderhalf uur, het zou er ronkend en bonkend aan toe gaan, en er zou gedanst worden! "Do you know how to dance?", vroeg de leading lady van de avond, waarop wij natuurlijk allemaal moesten bewijzen van wel.
Het optreden bestond voor het grootste deel uit nieuwe nummers van haar album Overpowered, en het klonk allemaal fantastisch. De drums en de gitaren voegden de nodige rock toe aan het bruisende disco/electro festijn, dat meestal opzweepte en af en toe tot zwijgen stemde. Over de visuals, onder andere pink flamingo's en Lichtenstein-tafereeltjes, was duidelijk nagedacht.
Hoogtepunt van de avond was wel een nummer van Róisín ten tijde van Moloko, Forever More, in een onweerstaanbaar dansbare versie gebracht. Het viel op dat Róisín Murphy zich goed voelt in haar nieuwe solo-vel. Haar muziek klinkt live erg overtuigend, en haar stem is glashelder en imposant (zonder dat ze er enige moeite moet voor doen, zo lijkt het!).
Behalve een kleine plakkertje op haar wenkbrauw, wees niets er op dat Murphy twee weken geleden nog in het ziekenhuis lag. Ze weet nog altijd te entertainen met energie en enthousiasme, en met trucen uit de verkleeddoos! De jasjes, handschoenen en hoedjes wisselden elkaar in sneltempo af: roze, glitter, epauletten, cowboy, spacecowboy, venetiaanse maskers, leder, latex... Maar ze kwam er moeiteloos mee weg (dat kon ik op de bewonderende gezichten lezen van elke man én vrouw in de zaal). Haar sex-appeal is niet te onderschatten vrouwen, hou uw mannen bij de hand!
Met een afsluitende "This was one sweaty gigg!" ging iedereen oververhit maar tevreden huiswaarts. Hoedje (roze of cowboy) af voor de rozijn op de taart van een vermoeiende dag.
La Murphy had zich een week of twee geleden nog bezeerd tijdens een optreden, waardoor ze een aantal concerten moest afgelasten. Vorige week bleek ze dan toch al weer op tournee, voor ons concert was er dus geen gevaar.
In Lille aangekomen bleek de locatie een soort gerestyled fabriekspand te zijn, met een primitieve bar zonder verwarming. U zult begrijpen dat mijn concerthonger er niet meteen op vooruitging. Dan bleken we ook nog eens omringd door gierige Vlamingen (Murphy komt voor 28 euro naar de AB), van couleur locale was dus weinig sprake.
Ik kwam net van de wc, toen mijn gezelschap me meedeelde dat Róisín hem samen met twee bevallige achtergrondzangeressen voorbij was gelopen en hem eens goed in de ogen had gekeken. Hem was ik de rest van de avond dus ook al verloren aan zijn op hol slaande verbeelding.
Maar wat een ommekeer van mijn gemoedstoestand toen ik de concertzaal in het vizier kreeg, een zaal waar hoop en al 200 man binnenkon. Wist ik veel dat dit een intiem concert zou worden, een privé-concert bijna!
Het eerste nummer zette meteen de toon voor het volgende anderhalf uur, het zou er ronkend en bonkend aan toe gaan, en er zou gedanst worden! "Do you know how to dance?", vroeg de leading lady van de avond, waarop wij natuurlijk allemaal moesten bewijzen van wel.
Het optreden bestond voor het grootste deel uit nieuwe nummers van haar album Overpowered, en het klonk allemaal fantastisch. De drums en de gitaren voegden de nodige rock toe aan het bruisende disco/electro festijn, dat meestal opzweepte en af en toe tot zwijgen stemde. Over de visuals, onder andere pink flamingo's en Lichtenstein-tafereeltjes, was duidelijk nagedacht.
Hoogtepunt van de avond was wel een nummer van Róisín ten tijde van Moloko, Forever More, in een onweerstaanbaar dansbare versie gebracht. Het viel op dat Róisín Murphy zich goed voelt in haar nieuwe solo-vel. Haar muziek klinkt live erg overtuigend, en haar stem is glashelder en imposant (zonder dat ze er enige moeite moet voor doen, zo lijkt het!).
Behalve een kleine plakkertje op haar wenkbrauw, wees niets er op dat Murphy twee weken geleden nog in het ziekenhuis lag. Ze weet nog altijd te entertainen met energie en enthousiasme, en met trucen uit de verkleeddoos! De jasjes, handschoenen en hoedjes wisselden elkaar in sneltempo af: roze, glitter, epauletten, cowboy, spacecowboy, venetiaanse maskers, leder, latex... Maar ze kwam er moeiteloos mee weg (dat kon ik op de bewonderende gezichten lezen van elke man én vrouw in de zaal). Haar sex-appeal is niet te onderschatten vrouwen, hou uw mannen bij de hand!
Met een afsluitende "This was one sweaty gigg!" ging iedereen oververhit maar tevreden huiswaarts. Hoedje (roze of cowboy) af voor de rozijn op de taart van een vermoeiende dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten