Vandaag las ik in De Groene Amsterdammer een opmerkelijk artikel over viral video's. De Groene Amsterdammer, eerst en vooral, is een Hollands weekblad waar ik mij op boekenbeurs Het Andere Boek in Antwerpen voor tien weken heb op laten abonneren in een onbewaakt moment. Interessant boekje wel, maar zó weinig tijd om het ook echt te lezen.
Maar vandaag dus toch gelezen, over "viral video's" dan nog wel. Jan wees er twee posts geleden nog op, de rit op de informatiesnelweg gaat steeds flitsender. De wereld van het internet is wellicht nog het allermeest, en het allersnelst, in beweging. Viral video's, nu, zijn van die filmpjes die zich zonder aanwijzbare reden razendsnel op het internet verspreiden via bijvoorbeeld YouTube naar blogs (yep, wij doen eraan mee!), en zo weer verder naar steeds meer mensen.
Opvallend is dat die filmpjes dan nog niet eens zo wereldschokkend zijn. Het kan gaan van ene Leeroy Jenkins, die de hele World of Warcraft-scene op zijn kop zet omdat hij ietwat onbezonnen zijn medespelers naar de dood leidt, tot Jan Peter Balkenende die van een skateboard sukkelt.
Filmpjes met een politicus als hoofdrolspeler zoals die laatste duiken overigens steeds meer op. Het lijkt alsof politici mee op de communicatie-kar zijn gesprongen en wel beseffen hoeveel mensen ze kunnen bereiken via het internet. Zo zijn de huidige presidentskandidaten heftig aan het "campaignen" in de aanloop van de verkiezingen van 2008. De reclame via het internet is gratis en het bereik groot.
Het is echter best grappig om te zien hoe mooi georkestreerde filmpjes het meestal moeten afleggen tegen kleine onnozele filmpjes die op een onbewaakt moment zijn opgenomen.
De Groene Amsterdammer geeft van beiden een voorbeeldje:
Hillary Clinton probeerde haar eigen viral video het internet in te sturen door een parodie te maken op de slotscène van maffiaserie The Sopranos, samen met man Bill.
John Edwards, daarentegen, is gefilmd net voor een televisie-uitzending door een camera die toevallig aantstond. Op het filmpje is te zien dat de presidentskandidaat behoorlijk ijdel is.
Spindoctors zijn als de dood voor dit laatste soort filmpjes. Hun zorgvuldig opgebouwde imago van de politicus in kwestie kan in een oogwenk aan diggelen zijn als zo'n filmpjes op het internet rondwaren. In het geval van Edwards was het filmpje inderdaad niet zo positief:
Toch vreemd hoe bepaalde zaken direct worden opgemerkt op het internet, terwijl andere gedoemd zijn tot eeuwige anonimiteit. Neem nu artiesten als Arctic Monkeys of Lily Allen die in een mum van tijd internationale roem verwerfd hebben terwijl het merendeel van muzikanten nooit zal worden opgemerkt.
Gaat het hier om puur toeval of is er toch een bepaald kwaliteitsgehalte aan verbonden? Ik gok op het eerste...
Maar vandaag dus toch gelezen, over "viral video's" dan nog wel. Jan wees er twee posts geleden nog op, de rit op de informatiesnelweg gaat steeds flitsender. De wereld van het internet is wellicht nog het allermeest, en het allersnelst, in beweging. Viral video's, nu, zijn van die filmpjes die zich zonder aanwijzbare reden razendsnel op het internet verspreiden via bijvoorbeeld YouTube naar blogs (yep, wij doen eraan mee!), en zo weer verder naar steeds meer mensen.
Opvallend is dat die filmpjes dan nog niet eens zo wereldschokkend zijn. Het kan gaan van ene Leeroy Jenkins, die de hele World of Warcraft-scene op zijn kop zet omdat hij ietwat onbezonnen zijn medespelers naar de dood leidt, tot Jan Peter Balkenende die van een skateboard sukkelt.
Filmpjes met een politicus als hoofdrolspeler zoals die laatste duiken overigens steeds meer op. Het lijkt alsof politici mee op de communicatie-kar zijn gesprongen en wel beseffen hoeveel mensen ze kunnen bereiken via het internet. Zo zijn de huidige presidentskandidaten heftig aan het "campaignen" in de aanloop van de verkiezingen van 2008. De reclame via het internet is gratis en het bereik groot.
Het is echter best grappig om te zien hoe mooi georkestreerde filmpjes het meestal moeten afleggen tegen kleine onnozele filmpjes die op een onbewaakt moment zijn opgenomen.
De Groene Amsterdammer geeft van beiden een voorbeeldje:
Hillary Clinton probeerde haar eigen viral video het internet in te sturen door een parodie te maken op de slotscène van maffiaserie The Sopranos, samen met man Bill.
John Edwards, daarentegen, is gefilmd net voor een televisie-uitzending door een camera die toevallig aantstond. Op het filmpje is te zien dat de presidentskandidaat behoorlijk ijdel is.
Spindoctors zijn als de dood voor dit laatste soort filmpjes. Hun zorgvuldig opgebouwde imago van de politicus in kwestie kan in een oogwenk aan diggelen zijn als zo'n filmpjes op het internet rondwaren. In het geval van Edwards was het filmpje inderdaad niet zo positief:
"Alle lulligheid ten spijt heeft deze viral video duidelijke politieke consequenties. Tijdens Amerikaanse verkiezingen is masculiniteit versus femininiteit een belangrijk onderwerp, waar elke vorm van femininiteit vaak gezien wordt alsof het ten koste zou gaan van leiderschapskwaliteiten. Edwards kampte altijd al met een te weinig mannelijk imago ... en deze video speelt daar haarscherp op in."En in tegenstelling tot het filmpje van Hillary is dat van Edwards al zo'n miljoen keer bekeken.
Toch vreemd hoe bepaalde zaken direct worden opgemerkt op het internet, terwijl andere gedoemd zijn tot eeuwige anonimiteit. Neem nu artiesten als Arctic Monkeys of Lily Allen die in een mum van tijd internationale roem verwerfd hebben terwijl het merendeel van muzikanten nooit zal worden opgemerkt.
Gaat het hier om puur toeval of is er toch een bepaald kwaliteitsgehalte aan verbonden? Ik gok op het eerste...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten