Belgisch beige op de Olympische Spelen

Het modehuis Natan heeft eerder deze week het uniform voorgesteld dat de Belgische atleten zullen dragen op de Olympische Spelen in Peking. Ontwerper Edouard Vermeulen benadrukte dat hij tegen unisex is. Een grote stap vooruit.

Dit jaar dus geen vormeloze pantalons of androgyne jasjes meer. Kim Gevaert mag haar benen tonen en Sven Nys kan zijn stoere borstkas accentueren. Weg met de beige-blauwe tenten van de Olympische Spelen in 1996.

Hoewel. Vermeulen koos toch weer voor beige. Ter vervanging van het geel uit onze Belgische driekleur. Toegegeven, in het geel zouden onze atleten veel weghebben van de Braziliaanse kanaries, en het zou hun vale Belgische teint niet echt flatteren.

Maar waarom geen stijlvol zwart met rode en gele accentjes? Zwart slankt af, zwart is chique, maar zwart is vooral géén beige. Beige, het onbestemde kleurtje bij uitstek voor inspiratieloze momenten. Beige, unisex en geschikt voor alle seizoenen. Ideaal om in de achtergrond op te lossen, ideaal voor Belgen.

Neen! De Olympische Spelen zijn allesbehalve inspiratieloos en onze atleten zijn meer waard. Ze zullen het al niet moeten hebben van hun overdonderend massale aanwezigheid. Hoe kunnen ze dan wel opvallen in de massa, hoe kan de modale TV-kijker ze herkennen uit duizenden atleten?

Kleur dus. Mysterieus zwart of vurig rood, waarom niet? Bovendien is beige ook niet echt flatterend voor de blanke huid. Vermeulen verkondigde vol vaderlandsliefde dat we onze vlag moeten koesteren, maar hoe kan de Belg de driekleur koesteren als één van de drie kleuren verandert in een vaag maar veilig alternatief?

Mooi zo

"Beauty, like supreme dominion
Is but supported by opinion."
(B. Franklin, 1741)

"Beauty is in the eye of the beholder." vertelt Dr. David Matlock aan Sunny Bergman. Waarmee hij zegt: Eigenlijk ben je lelijk.
Sunny moet ervan huilen.
Triest.

Maar bittere ernst, daar in The States.

Vrouwen kiezen er resoluut voor een onversneden playboy-look. In praktijk betekent dit een zeer versneden lichaam. De Nederlandse journaliste Sunny Bergman maakte de beklijvende reportage 'Beperkt Houdbaar.'
De reportage lokte in Nederland felle reacties uit. Zelfs in het parlement werden er vragen over gesteld.


Op de website van Sunny Bergman, kan je de reportage integraal herbekijken.
samen met een vervolg, over wat de reportage allemaal teweeg bracht bij onze noorderburen.

kijk hier:
http://www.beperkthoudbaar.info/docu

Bergman probeert het verwrongen schoonheidsideaal van vandaag in kaart te brengen. De conclusie is op zijn zachtst gezegd onthutsend: Een hele industrie profiteert van vrouwen die willen zijn zoals de vrouwen in de boekskes. Van Photoshop tot designervagina's, van antirimpelcrème tot siliconenpoep. Alles kan, en door de westerse fascinatie voor het uiterlijk lijkt het ook steeds meer allemaal te moeten.

Een verloren zaak,
en veel geldklopperij.

Schone schijn
Antirimpelcrèmes vliegen bijvoorbeeld als zoete broodjes over de toonbank, terwijl al verschillende onderzoeken bewezen dat hun effect zo goed als nihil is. Tijdens mijn research voor de taak Buitenlandberichtgeving botste ik op nog een ander zeer vreemd verschijnsel. De G-shot®, recht in de g-spot. Volgens de plastische chirurg die ik geïnterviewd heb een geval van pure marketing. Een vrij onschuldige ingreep, maar zonder wetenschappelijke basis. Vooral een financiële aderlating voor de vrouw die zich een G-shot laat aanpraten.

Spice Girls

Victoria & The City.

Victoria Beckham krijgt een gastrolletje in Sex & The City the movie.

Is dit groot nieuws? Zeker niet.

Kijk ik er al naar uit? zeker wel.

In de best mogelijke der werelden zouden àlle vijf de spice girls opdraven in Sex & The City. In een vrouwensauna, het equivalent van een dark room, met daarin ook Carry, Charlotte, Miranda en Samantha. En dan allemaal liederlijk elkaars lijf en leden liefkozen...

Siliconen, facelifts, botox en zwetende vrouwenlijven. De beste cocktail sinds Tequilla Sunrise.

De kans dat dit effectief gebeurt is klein. Vermoedelijk speelt Victoria zichzelf en nodigt ze Carry en Co uit op de voorstelling van haar zelf ontworpen jeansbroeken. Van 500 dollar per stuk. Ze krijgt hoogstens drie lijnen tekst. In dat opzicht zal de film dus niet veel verschillen van een doorsnee liedje van de Spice Girls.


Friendship never ends.

Ik had het niet in de smiezen, maar de Spice Girls staan er weer.
Ze zijn terug van nooit helemaal weggeweest. Blijkbaar hebben ze zelfs een nieuwe single. De opbrengst van de single gaat volledig naar het goede doel. Bravo! Ze gaan opnieuw op tournee. De opbrengst van de tournee gaat volledig naar de Spice Girls. Bravo! en goeie marketing. Zeker in tijden waarin met singles geen geld meer te rapen valt.

Toch blijven de Spice Girls mijn favoriete roedel chanteuses. Hitjes als Wannabe, Who do you think you are en Stop vind ik nog steeds vrolijke bubblegumpop: Licht gedateerd en inspelend op mijn nostalgie naar de nineties. De verpersoonlijking van de perfecte marketingstrategie. Sporty, Scary, Posh, Baby en Ginger. Een vijf-éénheid. Voor elk wat wils, en een paar schoenen. Met zolen die tot aan de hemel rijken.
Waar is de tijd?















Vervlogen, weg, foetsie.

In de nieuwe clip geen spoor van Scary of Sporty, ook geen Ginger meer, en zelf geen Baby.

Wel vijf keer Booby Spice.
En ondertussen zijn ze allemaal Posh. Jammer toch. Het enige dat die arme Spice Girls nog restte na bijna 10 jaar afwezigheid, was hun bijnaam, hun laatste kruimel eigenheid. En het was al zo droef gesteld met hun solo-carrières. Uitgevlakt in de vaart der volkeren zijn ze. Verdwenen is de vijf-eenheid. Vanaf nu zijn Victoria en Co voorgoed onderling inwisselbaar.

Girl Power anno 2007


De clip die de nieuwe single vergezelt is veelbetekenend. De Spice Girls zijn geen zangeressen meer. Ze zijn de hoofdrolspeelsters van hun eigen clips. Mooie clip, dat wel. Stilistisch perfect. Maar de muziek lijkt nergens meer naar.

De Spice Girls zijn nu nog maar wat Wannabe, en dat is jammer.




(De clip doet trouwens denken aan George Michaels Freedom 90. Ook in die clip is er sprake van een huis waarin op mysterieuze wijze een volledige tros fotomodellen beland is...)

Viral Video's

Vandaag las ik in De Groene Amsterdammer een opmerkelijk artikel over viral video's. De Groene Amsterdammer, eerst en vooral, is een Hollands weekblad waar ik mij op boekenbeurs Het Andere Boek in Antwerpen voor tien weken heb op laten abonneren in een onbewaakt moment. Interessant boekje wel, maar zó weinig tijd om het ook echt te lezen.

Maar vandaag dus toch gelezen, over "viral video's" dan nog wel. Jan wees er twee posts geleden nog op, de rit op de informatiesnelweg gaat steeds flitsender. De wereld van het internet is wellicht nog het allermeest, en het allersnelst, in beweging. Viral video's, nu, zijn van die filmpjes die zich zonder aanwijzbare reden razendsnel op het internet verspreiden via bijvoorbeeld YouTube naar blogs (yep, wij doen eraan mee!), en zo weer verder naar steeds meer mensen.

Opvallend is dat die filmpjes dan nog niet eens zo wereldschokkend zijn. Het kan gaan van ene Leeroy Jenkins, die de hele World of Warcraft-scene op zijn kop zet omdat hij ietwat onbezonnen zijn medespelers naar de dood leidt, tot Jan Peter Balkenende die van een skateboard sukkelt.

Filmpjes met een politicus als hoofdrolspeler zoals die laatste duiken overigens steeds meer op. Het lijkt alsof politici mee op de communicatie-kar zijn gesprongen en wel beseffen hoeveel mensen ze kunnen bereiken via het internet. Zo zijn de huidige presidentskandidaten heftig aan het "campaignen" in de aanloop van de verkiezingen van 2008. De reclame via het internet is gratis en het bereik groot.

Het is echter best grappig om te zien hoe mooi georkestreerde filmpjes het meestal moeten afleggen tegen kleine onnozele filmpjes die op een onbewaakt moment zijn opgenomen.
De Groene Amsterdammer geeft van beiden een voorbeeldje:

Hillary Clinton probeerde haar eigen viral video het internet in te sturen door een parodie te maken op de slotscène van maffiaserie The Sopranos, samen met man Bill.



John Edwards, daarentegen, is gefilmd net voor een televisie-uitzending door een camera die toevallig aantstond. Op het filmpje is te zien dat de presidentskandidaat behoorlijk ijdel is.



Spindoctors zijn als de dood voor dit laatste soort filmpjes. Hun zorgvuldig opgebouwde imago van de politicus in kwestie kan in een oogwenk aan diggelen zijn als zo'n filmpjes op het internet rondwaren. In het geval van Edwards was het filmpje inderdaad niet zo positief:

"Alle lulligheid ten spijt heeft deze viral video duidelijke politieke consequenties. Tijdens Amerikaanse verkiezingen is masculiniteit versus femininiteit een belangrijk onderwerp, waar elke vorm van femininiteit vaak gezien wordt alsof het ten koste zou gaan van leiderschapskwaliteiten. Edwards kampte altijd al met een te weinig mannelijk imago ... en deze video speelt daar haarscherp op in."

En in tegenstelling tot het filmpje van Hillary is dat van Edwards al zo'n miljoen keer bekeken.

Toch vreemd hoe bepaalde zaken direct worden opgemerkt op het internet, terwijl andere gedoemd zijn tot eeuwige anonimiteit. Neem nu artiesten als Arctic Monkeys of Lily Allen die in een mum van tijd internationale roem verwerfd hebben terwijl het merendeel van muzikanten nooit zal worden opgemerkt.

Gaat het hier om puur toeval of is er toch een bepaald kwaliteitsgehalte aan verbonden? Ik gok op het eerste...

Drie dictators versus het leven: Guy Cassiers meets Aleksandr Sokurov

Guy Cassiers van Het Toneelhuis maakte het zichzelf niet gemakkelijk met zijn nieuwste voorstelling Wolfskers.

Hitler, Lenin en Hirohito zijn niet de meest voor de hand liggende figuren om ten tonele te brengen. Zeker niet als je, zoals Cassiers, dieper wil graven dan hun ideologische ideeën.

Bovendien deed de Russische cineast Aleksandr Sokurov het hem al voor. Sokurov schilderde de persoonlijkheden van de drie heersers al in drie meesterwerken: Moloch over Hitler, Taurus over Lenin en The Sun over Hirohito.

Dubbelrollen

Guy Cassiers toont de drie figuren uit de wereldgeschiedenis elk in hun hokje op het podium. De drie verhaallijnen zijn grotendeels gebaseerd op de films van Sokurov: elke dictator staat op het punt de macht te verliezen. Naadloos vloeien ze in elkaar over doordat de andere personages dubbelrollen op zich nemen.

Een onderdaan van Hirohito verandert probleemloos in Goebbels. De vrouw van Goebbels is ook de levensgezellin van Lenin. En de zus van Lenin deelt als Eva Braun ook het bed met Hitler. Enkel de drie machtshebbers blijven op hun plaats en in hun eigen denkkader.

Tot de kansen van de drie keren. De zieke Lenin, de verslagen Hitler en de overmeesterde Hirohito vloeien als één geest samen en klampen zich vast aan de laatste strohalm van hun macht. Wanneer ook die breekt roepen ze alledrie hun vrouw, de laatste zekerheid in hun leven...

De twee uur durende voorstelling verveelt geen minuut dankzij de afwisseling van verhaallijnen, de schitterende acteerprestaties van onder andere Vic De Wachter en Veerle Eyckermans en de begeleidende videobeelden en muziekfragmenten.

Did you know?

Onderstaand filmpje kon gebruikt zijn in de inleidende les 'digitale media.'

Net zoals "Epic 2015", door Sven gepost op de blog Vitaal Verhaal, geeft het een ontluisterend beeld van de steeds sneller evoluerende (kennis)maatschappij.

Opa vertelt, en kijkt verbijsterd in zijn glazen bol...



(bovenstaand filmpje is Did you know? 2.0, de eerste versie is ondertussen al gedateerd.)

Vermoedelijk volgen de versies 3.0 en 4.0 elkaar nog sneller op. Want: we are living in exponential times...

De makers willen de nieuwe ontwikkelingen vooral gebruiken om onderwijs en scholing toegankelijker en efficiënter te maken.

meer info op:
http://thefischbowl.blogspot.com/
http://shifthappens.wikispaces.com/
http://www.dangerouslyirrelevant.org/

Robot Chicken

De site met isometrische perspectieven die vorige week aan bod kwam in de les digitale media, deed me denken aan de fantastische serie "Robot Chicken."



Absurde, shockerende en politiek onverantwoorde satire.

Robot Chicken is een 'Stop motion' animatieserie zoals Wallace & Gromit en Chicken Run. Het grote verschil met die twee series is dat de personages hier niet gemaakt zijn uit plasticine, maar de speelgoedversie zijn van zichzelf. Blijkbaar is er van elke Amerikaanse ster wel een 'action figure' op de markt. Onvoorstelbaar.

Aan een razend tempo volgen sketches elkaar op waarin de hele Amerikaanse populaire cultuur op hilarische wijze in de zeik wordt gezet. Ook de amerikaanse oppervlakkigheid en politieke en religieuze hypocrisie moeten er aan geloven. Elk heilig huisje gaat genadeloos tegen de vlakte.

De makers, Matthew Senreich en Seth Green, plaatsen zich met Robot Chicken in de traditie van The Simpsons, South Park en Family Guy. Hip Hollywood staat te springen voor een rolletje. De lijst van gastoptredens is ondertussen al behoorlijk indrukwekkend.

Het 'verhaal'
Op een dag vindt een kwaadaardige professor een overreden kip. Die lapt hij op tot een terminator-achtige verschijning die gedwongen wordt om, vastgebonden in een stoel, en met opengesperde 'Clockwork Orange' -ogen, naar televisie te kijken. Arme kip. Poor chicken.


De eerste aflevering vindt u hier. Hier, hier en hier vond ik ook nog enkele volledige afleveringen. Geniet ervan.

Een Fijne Rozijn

Gisteren was een lange dag, en ik had 's avonds dan ook absoluut geen zin meer om van Brussel naar Gent en dan naar Rijsel te gaan voor een optreden van 8 euro. Publiekstrekker:Róisín Murphy. Locatie: Maison Folie Moulins.

La Murphy had zich een week of twee geleden nog bezeerd tijdens een optreden, waardoor ze een aantal concerten moest afgelasten. Vorige week bleek ze dan toch al weer op tournee, voor ons concert was er dus geen gevaar.

In Lille aangekomen bleek de locatie een soort gerestyled fabriekspand te zijn, met een primitieve bar zonder verwarming. U zult begrijpen dat mijn concerthonger er niet meteen op vooruitging. Dan bleken we ook nog eens omringd door gierige Vlamingen (Murphy komt voor 28 euro naar de AB), van couleur locale was dus weinig sprake.

Ik kwam net van de wc, toen mijn gezelschap me meedeelde dat Róisín hem samen met twee bevallige achtergrondzangeressen voorbij was gelopen en hem eens goed in de ogen had gekeken. Hem was ik de rest van de avond dus ook al verloren aan zijn op hol slaande verbeelding.

Maar wat een ommekeer van mijn gemoedstoestand toen ik de concertzaal in het vizier kreeg, een zaal waar hoop en al 200 man binnenkon. Wist ik veel dat dit een intiem concert zou worden, een privé-concert bijna!

Het eerste nummer zette meteen de toon voor het volgende anderhalf uur, het zou er ronkend en bonkend aan toe gaan, en er zou gedanst worden! "Do you know how to dance?", vroeg de leading lady van de avond, waarop wij natuurlijk allemaal moesten bewijzen van wel.

Het optreden bestond voor het grootste deel uit nieuwe nummers van haar album Overpowered, en het klonk allemaal fantastisch. De drums en de gitaren voegden de nodige rock toe aan het bruisende disco/electro festijn, dat meestal opzweepte en af en toe tot zwijgen stemde. Over de visuals, onder andere pink flamingo's en Lichtenstein-tafereeltjes, was duidelijk nagedacht.

Hoogtepunt van de avond was wel een nummer van Róisín ten tijde van Moloko, Forever More, in een onweerstaanbaar dansbare versie gebracht. Het viel op dat Róisín Murphy zich goed voelt in haar nieuwe solo-vel. Haar muziek klinkt live erg overtuigend, en haar stem is glashelder en imposant (zonder dat ze er enige moeite moet voor doen, zo lijkt het!).



Behalve een kleine plakkertje op haar wenkbrauw, wees niets er op dat Murphy twee weken geleden nog in het ziekenhuis lag. Ze weet nog altijd te entertainen met energie en enthousiasme, en met trucen uit de verkleeddoos! De jasjes, handschoenen en hoedjes wisselden elkaar in sneltempo af: roze, glitter, epauletten, cowboy, spacecowboy, venetiaanse maskers, leder, latex... Maar ze kwam er moeiteloos mee weg (dat kon ik op de bewonderende gezichten lezen van elke man én vrouw in de zaal). Haar sex-appeal is niet te onderschatten vrouwen, hou uw mannen bij de hand!

Met een afsluitende "This was one sweaty gigg!" ging iedereen oververhit maar tevreden huiswaarts. Hoedje (roze of cowboy) af voor de rozijn op de taart van een vermoeiende dag.

Wetstraatjournalistiek

Woensdag 7 november zou volgens velen een historische dag worden. De Vlamingen zouden eenzijdig stemmen voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Voor velen het begin van het einde: Vlamingen zullen vaker hun meerderheid gebruiken, Walen zullen nog minder compromissen willen sluiten, België valt uiteen, België splitst, gedaan met het koningshuis, en met een beetje geluk moeten we morgen niet gaan werken!

Zoals dat gaat met historische dagen betaamt het een echte Belg, Vlaming of Waal, om aan wat ramptoerisme te doen. En aangezien wij ons als student in Brussel echte Belgen voelen, en op de koop toe echte Belgische journalisten willen worden, konden we niet ontbreken in de Wetstraat. Een zeer interessante les interviewtechnieken ten spijt.

Zoals dat gaat met journalistieke ramptoeristen op historische dagen waren de verwachtingen hoog gespannen. Té hoog, bleek vlug. Het was al overvol in het parlement dus we werden terug naar buiten gestuurd. Moedig hoopten we nog dat daar toch het meeste nieuws zou te rapen vallen. Ijdele hoop.

Op de stoep voor het parlement vonden we geen bekende politici en geen beroemde TV-presentatoren (of die met zijn bril, is dat niet enen van de VTM? En daar op de micro's, daar staat VRT!). De journalisten in de Wetstraat deden zelfs geen moeite om te doen alsof ze met iets van nationaal belang bezig waren. Druk was het er wel, maar iedereen stond gelaten kou te lijden en bemoedigend naar elkaar te glimlachen. Solidair volgden we dan maar hun voorbeeld.

VTM was zo vriendelijk om hun busje open te zetten zodat iedereen de stemming kon volgen, weliswaar vanuit de verte op een minuscuul schermpje. Ook de politici bleken niet van plan wat rock 'n roll-gehalte aan het historisch moment toe te voegen. Pieter De Crem las apatisch alle artikels voor en eindigde telkens met "wie is voor...wie is tegen...wie onthoudt zich?" Uiteraard werd voor de splitsing gestemd. De journalisten bleven wachten. De politici bleven binnen. Daar stonden ook journalisten en het was toch te koud op straat.

Eventjes leek het interessant te worden. Olivier Maingain kwam buiten en de journalisten konden even hun verkleumde ledematen bewegen. Micro vooruit, lens zo dicht mogelijk, en maar roepen en klikken. Maingain vertrok en het werd weer stil in de Wetstraat.

Al snel had iedereen door dat het historisch moment in de praktijk niet veel effect zou hebben. De effectieve splitsing is nu nog verder weg, de onderhandelingen gaan waarschijnlijk gewoon door. En België blijft België, waarin de Brugse voetbalderby vanavond wellicht voor velen van groter historisch belang zal zijn dan de stemming van woensdag.

A.D.H.Dave

A.D.H.Dave... Dat is de naam van het nieuwe programma van Dave Peters, want na Wim Oosterlinck (Q-Music) en Ruth Joos (Radio 1) verlaat nu ook Peters Studio Brussel. Naar Donna namelijk, alwaar hij het volgende wil maken:

Hyperkinetische radio waarbij we de actualiteit als uitgangspunt nemen. We freewheelen echt met het showbizz- en muzieknieuws. Noem het een Rode loper waarover goedaardig bedoelde duimspijkers zijn gestrooid. In "Frans Bauer Breaking News" bel ik regelmatig met de grote Nederlandse volkszanger, er is een quiz op locatie, een BV stelt zijn tv-avond voor aan het publiek,...

Peters heeft naar eigen zeggen "een fors ontwikkelde ADHD-kant" die hij nu denkt met de luisteraar te moeten delen. Waarom? Alsof wij willen worden bestookt met nerveus gedram over showbizznieuws 's avonds in de file.

Een Rode loper waarover goedaardig bedoelde duimspijkers zijn gestrooid: Wat wil hij dan doen? BV's voetje lap leggen en de draak met hen steken? Hen een beetje uitdagen hier en daar? Ok, daar kunnen we mee leven, dan nemen ze zichzelf misschien niet meer zo serieus. (btw: algemeen Nederlands is punaise, Dave!)

Frans Bauer Breaking News: Daar kunnen we al iets minder mee leven. Dat Dave Peters geen "Radio 1 light" wil zijn, is hiermee meteen bewezen. Ik vraag mij ook af in hoeverre Frans Bauer als actueel kan worden beschouwd.

Een BV stelt zijn tv-avond voor aan het publiek: Om te weten waar we zeker níet naar moeten kijken?

Een beetje vreemd vind ik het dat de man "van het diepe gesprek en van de cultureel verantwoorde muziek" die we kennen van Brussel Midi, nu ineens met wel heel licht verteerbaar amusement op de proppen komt. Maar wie weet, misschien wordt het wel wat.

Zoals onze hyperkineet het zelf zo mooi verwoordde: "eventueel omgekeerd snobisme kan me aan mijn reet roesten". Hoe graag we het ook ontkennen, iedereen heeft graag zijn portie celebnieuws van tijd tot tijd (wie kijkt stiekem niet in de Blik's en Story's die bij de oma op tafel liggen?). En als Dave Peters het presenteert, zal het wel nog cultureel te verantwoorden zijn zeker? Dave krijgt van mij het voordeel van de twijfel.

Ik kan niet wachten tot de avondspits van maandag...

Oja, nog één ding, de naamkeuze kon misschien iets beter?


A.D.H.Dave, vanaf maandag 12 november op Radio Donna om 16 uur.

"God Hates Fags"

Met slogans als "God Hates Fags" en "God Hates America" belegert de Westboro-kerk de begrafenis van soldaten gesneuveld in de oorlog in Irak. De Westboro Baptist Church, geleid door Fred Phelps, laat geen kans onbenut om hun verachting van homoseksualiteit uit te drukken. Naar eigen zeggen heeft de kerk al 30 000 keer betoogd op militaire begrafenissen. Of de soldaat in kwestie daadwerkelijk homoseksueel was, doet er voor de kergangers niet toe.

De God van de Westboro Church is een God die straft en slaat. Volgens Phelps en zijn aanhangers is zo ongeveer elke tragedie in de geschiedenis een straf voor homoseksualiteit en de tolerantie tegenover homoseksualiteit. De oorlog in Irak, net als bijvoorbeeld de orkaan Katrina, is één van Gods uitingen van haat tegenover die tolerantie. Dus, vindt de kerk, moet er geprotesteerd worden op begrafenissen van gesneuvelde soldaten onder het motto "Thank God for Dead Soldiers".

Opvallend is ook de uitgesproken anti-Amerikaanse houding. Als er dan al eens een Amerikaan een sterke mening tegenover zijn land heeft, is het zo'n idioot die vindt dat op homoseksualiteit de doodstraf moet staan. Voor de Westboro Church is Amerika een oord van verderf dat homoseksualiteit met lede ogen aanziet en tolereert.

Wat ik mij afvraag, is hoe de Westboro kerk zijn ideologie aan de man probeert te brengen. Phelps beroept zich op de Bijbel om zijn theorieën te staven. Ik geef toe, ik ben geen bijbelkenner, maar volgens mij moet je al heel ver zoeken om iets van zijn gekheden in de Bijbel te vinden. Wie is dan zo goedgelovig om die ideeën voor waar aan te nemen?

De Westboro kerk telt maar een 75-tal leden die grotendeels verwanten blijken van Phelps zelf. Bovendien verbiedt Phelps zijn leden om te trouwen met niet-leden. Zo blijft zijn doctrine enigszins in leven. Het gaat dus om een kleine, op zichzelf betrokken groep, maar het blijft toch griezelig hoe vatbaar mensen kunnen zijn voor de meest verwerpelijke ideeën. Het doet mij denken aan "Jesus Camp", die documentaire over een zomerkamp waar kinderen geïndoctrineerd worden om te geloven dat moslims, abortus en homo's verwerpelijk zijn en Bush een modelchristen.

Eén vader van een gesneuveld soldaat heeft een rechtzaak aangespannen tegen de radicale kerk omdat ze ook op de begrafenis van zijn zoon Matthew Snyder hadden geprotesteerd. Het gaat Snyder niet om het feit dat zijn zoon voor homo werd uitgejouwd hoewel hij er geen was. Vader Snyder eiste enkel, terecht, het recht om zijn zoon in alle rust en privacy te begraven.

Westboro Church mag de uitspraken doen die ze doet, maar niet tijdens een begrafenis, oordeelde een jury in Baltimore. Phelps en zijn discipelen zijn schuldig bevonden aan het schenden van de privacy en aan de intentie om emotionele schade toe te brengen. De kerk moet nu 11 miljoen dollar betalen voor de farce. Phelps heeft al beroep aangetekend, omdat hij stelt dat de kerk de som onmogelijk kan ophoesten. In elk geval, een geldboete zal nog niet het einde betekenen van Westboro Church.

Zou een goede "Tolerance Camp" niet meer kans op slagen bieden? Steek die halve garen gewoon ergens in zo'n Amerikaans bos en geef ze een goede brainwash. Zeker de jonge generatie (kijk naar het meisje op de foto) zal wel nog te bekeren zijn. Kinderen zijn vatbaar voor alles wat mooi verpakt wordt. De echte onruststokers, de ouderen, zijn hopeloze gevallen en zijn onze bekeringsdrang niet waard. Hen kunnen we hooguit pesten met beelden van hun bekeerde kinderen met een herwonnen gezond verstand en tolerantie.