Een tijdje geleden was op Canvas een reportage te zien over Hugo Chávez, president van Venezuela.In die BBC-reportage werd een boekje opengedaan over de man die al 8 jaar de plak zwaait in het Zuid-Amerikaanse land, en over het land zelf, klein maar heel belangrijk.
Het meest ontluisterende van de hele reportage was waarschijnlijk de mededeling dat Chávez goedkope brandstof levert aan het Londen’s openbaar vervoer.
Wat?
Chávez sponsort het Londen’s openbaar vervoer terwijl een niet te verwaarlozen deel van zijn bevolking op straat crepeert en er van degelijk openbaar vervoer in Venezuela zelfs geen sprake is?
Waarom?
Aha, London geeft Chávez in ruil gratis expertise ... over openbaar vervoer (en stedelijke ontwikkeling, toerisme en milieubescherming). Dat verklaart alles. Het opportunisme van Chávez viert hoogtij.
Geconfronteerd met de vraag “waarom sponsort u het openbaar vervoer van de Britse hoofdstad terwijl de armoede in uw eigen land nog niet is bestreden?”, weet Chávez er niets beter uit te kramen dan “wat een ongelofelijk domme vraag!”.
Maar, mijn mama heeft altijd gezegd dat domme vragen niet bestaan? Dat er alleen maar domme antwoorden zijn? Heeft ze mij dan al die jaren voor de gek gehouden?
Hugo Chávez beweert dat hij dom zal overkomen als hij zo’n domme vraag probeert te beantwoorden. Elke kritische vraag afwijzen als naast de kwestie en te dom om op te antwoorden, is heel makkelijk maar heel twijfelachtig voor elke mens met gezond verstand.
En als er dan toch domme vragen bestaan die geen antwoord behoeven:
- Heeft Chávez een vijsje los?
- Kikt Chávez op een absolutistisch en nepotistisch bewind?
- Geeft Chávez geen zier om zijn volk?
3 opmerkingen:
Hmm, ik ken nul de botten van dit thema, maar als Chávez het Londonse openbaar vervoer sponsort en in ruil daarvoor expertise krijgt ivm oa openbaar vervoer, isn't that a good thing?
Als er geen openbaar vervoer is in Venezuela hebben ze er wellicht ook geen expertise, dus dan is daar nood aan. Dat rechtvaardigt een sponsoring toch, me dunkt, tenzij er nog andere wanpraktijken zijn die je niet in je post hebt vermeld.
Ik weet dat ik aan het muggeziften ben over een thema waar ik niks vanaf weet, maar je lijkt me te argumenteren zonder onderbouwde argumenten.
Het fundemanteel probleem is volgens mij gewoon dat Chávez een land steunt dat financieel absoluut geen hulp nodig heeft, terwijl dat van zijn eigen land niet kan worden gezegd. Wat de expertise betreft, daar wordt (nog) niets mee gedaan. Venezuela kent veel armoede en criminaliteit, er zit gewoon het een en ander scheef. Naar mijn mening is iets als openbaar vervoer dan ook niet de kern van het probleem. Zo heel veel beter zal Venezuela niet worden als het wat meer en betere bussen en treinen heeft (de benzine is er trouwens spotgoedkoop, dus who needs public transport :) ?).
Daarbij komt nog dat Chávez naar een linkse dictatuur neigt: zo kan hij op tv laten uitzenden wat hij wil, wanneer hij wil, en op alle zenders tegelijk. Klinkt als indoctrinatie toch? Ook de manier waarop schoolkinderen liefde en onderdanigheid voor hun president door de strot krijgen geduwd, vind ik op zijn minst twijfelachtig.
Ten slotte kan ik een man die een kritische vraag simpelweg afdoet als "dom" gewoon niet veel krediet geven. Van mij krijgt Chávez waarschijnlijk nooit het voordeel van de twijfel.
Aha, nu klinkt je betoog al veel redelijker. Als met die expertise niets wordt gedaan kunnen inderdaad grote vragen gesteld worden bij het nut van de sponsoring. Misschien wil C. daarmee in de gunst komen van een machtig land als GB, dat ruikt al veel meer naar opportunisme.
Mijn punt is vooral dat het gevaarlijk is een kort overzicht te geven van een complex land als Venezuela. Daar is duidelijk heel erg veel mis en de verleiding is groot om simpelweg een opsomming te maken van alle corruptie, daarmee blaas je een nietsvermoedende lezer zo van zijn sokken. Dat vind je ook vaak terug in de grote documentaires, ik denk nu aan Michael Moore en Al Gore. Het probleem daarmee is dat je eigenlijk helemaal niets te weten komt, want er wordt nooit dieper op de feiten ingegaan. De lezer/kijker wordt overladen met een resem (zogezegd) wetenschappelijke (en dus onbetwistbare!) feiten, maar komt niet verder dan de vaststelling dat 'daar precies iets niet pluis is'. Dat is volgens mij niet de functie van een documentaire.
Nu, dit is natuurlijk een blog en jouw stukje was natuurlijk maar een opiniestuk. Wellicht gelden hier andere regels. Toch vind ik het gevaarlijk om een openbare redenering, zeker over zo'n thema, te beperken tot een dagboekverslag. Het had volgens mij geen kwaad gekund als je hetgeen je als antwoord op mijn commentaar schreef ook in de hoofdtekst had opgenomen.
Jullie hebben natuurlijk zo al tijd te kort, diepgravende blogartikels schrijven is wellicht geen 1ste prioriteit. Terecht. Maar ik dacht dat het geen kwaad kon er even op te wijzen.
Ik zei dat het muggeziften was eh :p Tof dat je er toch op gereageerd hebt.
Een reactie posten