De "war on drugs" woedt verder in sportland. De Internationale Wielrenunie UCI wil dat elk profwielrenner vanaf 2007 een biologisch paspoort op zak heeft.
Dit document zou aan de hand van vijf parameters, waaronder hematocriet en hemoglobine, een profiel bijhouden van elke eliterenner. Zo ontstaat voor elke renner een individueel "biopaspoort".
Op zich geen slecht idee, omdat dan niet meer met absolute maar met relatieve grenzen wordt gewerkt. De hematocrietwaarde mag nu maximum 50 zijn. Nogal willekeurig, aangezien er toch topsporters zijn die van nature dat maximum heel dicht benaderen terwijl anderen er veilig onder zitten. Afwijkingen in de persoonlijke "bloedwaardegeschiedenis" van een renner zullen met het biologisch paspoort dus veel sneller kunnen worden opgespoord.
Allemaal goed en wel, wielrennen is een verbrande sport en moet dringend gezuiverd worden. Maar het is toch een beetje eigenaardig dat de UCI nu ineens zo'n klare taal spreekt, helemaal in zijn eentje. Het hoogste wielerorgaan leek in Stuttgart amper in staat de teugels in handen te houden. Zo moest het toekijken hoe lokale organisatoren onze wielergod Eddy Merkx snuivend de rug toekeerden en hoe Bettini bijna de start werd geweigerd. De Italiaan had het UCI-antidopingcharter niet ondertekend, maar kon toch op de steun van de UCI rekenen. Een zoveelste ruzie tussen de UCI en de organisatoren van een grote wielerronde die nog maar eens aantoonde dat de eenheid in wielerland ver te zoeken is. Bovendien bleek de positie van de Internationale Wielrenunie nogal ambigu, wat het imago niet ten goede kwam.
Het biologisch paspoort is zonder meer een goed idee, niet enkel voor het wielrennen. Maar is het ook niet een klein beetje een poging van de UCI om zijn vel te redden? Een statement dat het geleden gezichtsverlies ongedaan moet maken?
Dit document zou aan de hand van vijf parameters, waaronder hematocriet en hemoglobine, een profiel bijhouden van elke eliterenner. Zo ontstaat voor elke renner een individueel "biopaspoort".
Op zich geen slecht idee, omdat dan niet meer met absolute maar met relatieve grenzen wordt gewerkt. De hematocrietwaarde mag nu maximum 50 zijn. Nogal willekeurig, aangezien er toch topsporters zijn die van nature dat maximum heel dicht benaderen terwijl anderen er veilig onder zitten. Afwijkingen in de persoonlijke "bloedwaardegeschiedenis" van een renner zullen met het biologisch paspoort dus veel sneller kunnen worden opgespoord.
Allemaal goed en wel, wielrennen is een verbrande sport en moet dringend gezuiverd worden. Maar het is toch een beetje eigenaardig dat de UCI nu ineens zo'n klare taal spreekt, helemaal in zijn eentje. Het hoogste wielerorgaan leek in Stuttgart amper in staat de teugels in handen te houden. Zo moest het toekijken hoe lokale organisatoren onze wielergod Eddy Merkx snuivend de rug toekeerden en hoe Bettini bijna de start werd geweigerd. De Italiaan had het UCI-antidopingcharter niet ondertekend, maar kon toch op de steun van de UCI rekenen. Een zoveelste ruzie tussen de UCI en de organisatoren van een grote wielerronde die nog maar eens aantoonde dat de eenheid in wielerland ver te zoeken is. Bovendien bleek de positie van de Internationale Wielrenunie nogal ambigu, wat het imago niet ten goede kwam.
Het biologisch paspoort is zonder meer een goed idee, niet enkel voor het wielrennen. Maar is het ook niet een klein beetje een poging van de UCI om zijn vel te redden? Een statement dat het geleden gezichtsverlies ongedaan moet maken?
3 opmerkingen:
Je schrijft: "De hematocrietwaarde mag nu maximum 50 zijn. Nogal willekeurig, aangezien er toch topsporters zijn die van nature dat maximum heel dicht benaderen terwijl anderen er veilig onder zitten."
Niet helemaal akkoord. In de huidige samenleving is het not done om mensen te beoordelen op basis van kenmerken die ze met de geboorte / verwekking meekrijgen. Verschillen tussen man en vrouw, tussen blank en zwart, tussen arm en rijk, ... mogen geen impact hebben op carrière en succes. Iedereen moet gelijke kansen krijgen.
Of je echter met een hematocrietwaarde van 43 dan wel met een hematocrietwaarde van 48 geboren wordt, zou daarentegen niet gecompenseerd moeten worden? Hier mag geboorte en afkomst wel een bepalende factor op de weg naar succes zijn, onafhankelijk van de verrichte traingsarbeid?
Let op, ik heb allerminst een oplossing voor het probleem van doping in de sport (en ik laat bewust het voorvoegsel 'wieler-' weg!). Ik vraag me alleen af of deze redenering niet de deur naar genetische doping en de creatie van een supersportman of sportvrouw op een kier zet...
Je schrijft:
“Of je echter met een hematocrietwaarde van 43 dan wel met een hematocrietwaarde van 48 geboren wordt, zou daarentegen niet gecompenseerd moeten worden? Hier mag geboorte en afkomst wel een bepalende factor op de weg naar succes zijn, onafhankelijk van de verrichte traingsarbeid?”
Een hoge hematocrietwaarde is nog lang geen garantie voor een succesvolle sportcarrière. Zo kan een sportvrezende, volledig conditieloze persoon een hematocrietwaarde van 48 hebben. Je vindt dus dat iedereen het recht heeft op een even hoge hematocrietwaarde? Dan moedig je in feite dopinggebruik aan, toch?
En het is nu eenmaal zo dat sommige mensen van bij de geboorte begenadigd zijn met sportievere genen dan andere. Die aangeboren kenmerken kun je toch onmogelijk voor iedere sporter gelijkstellen? Dan zou je bijvoorbeeld moeten zeggen dat elke marathonloper 1m65 moet meten, niet meer of niet minder, of dat de spanwijdte van een zwemmer precies gelijk moet zijn aan zijn lichaamslengte (anders zijn zwemmers met een kleinere spanwijdte benadeeld), of dat de longcapaciteit voor elke sporter van eenzelfde sporttak precies hetzelfde moet zijn… En net dat zou aanzetten tot genetische doping.
Bovendien heb ik zeker niet beweerd dat de hematocrietwaarde met dat biologisch paspoort ongelimiteerd zal/mag zijn. Waarden boven de 50 worden gewoon gevaarlijk omdat het bloed dan te dik wordt (hematocriet is een waarde voor de viscositeit van het bloed). Maar volgens mij is het toch niet slecht als er naar individuele waarden gekeken wordt, en dat een sporter met een natuurlijke waarde van 48 niet meteen van dopinggebruik wordt beticht als zijn hematocrietwaarde na bijvoorbeeld een rustperiode (na een inspanningsperiode) 52 bedraagt. Omgekeerd moet men misschien argwanend kijken naar iemand die van een hematocriet van 42 ineens naar 48 stijgt.
Ah, waarom kan sport niet opnieuw gewoon mooi en onbezoedeld zijn… Ik wil terug naar het simpele “may the best one win”…
Hehe. Hetgeen ik bedoelde ligt ergens tussen beide. Het individueel opvolgen van sporters is waarschijnlijk een zegen, omdat je dan inderdaad kan zien wanneer iemand abnormale waarden vertoont en afwijkt van zijn normale patroon.
Vraag is alleen in welke mate het fair is dat iemand die zich dopeert, en dus van 42 naar 44 gaat, gestraft wordt en iemand die van nature 48 heeft alles kan doen wat hij wil. Misschien pleit ik daarom inderdaad wel voor het doperen tot de grens van 50, zodat iedereen op dat vlak tenminste gelijk staat.
Uiteraard wil ik niet álles gelijkschakelen, ik drukte alleen mijn vrees uit voor een sporttoekomst waarin dat wel zo zal zijn, waarin men d.m.v. genetische manipulaties enkel nog sportmensen zal creëren die van nature aan een hematocriet van 49 zitten, veel minder snel verzuren, etc. En dat lijkt me er sneller aan te komen in een sportwereld waarin niet de absolute waarde, maar de relatieve waarde, de afwijking, van belang is.
Een reactie posten