Jo geVallen?

Ieder zichzelf respecterend artiest doet tegenwoordig aan "alternatieve muziekverkoop". Sarah Bettens gaf haar nieuwste Shine gratis mee met de De Morgen lezer en Radiohead toonde opmerkelijk veel vertrouwen in de mensheid toen ze hun cd In Rainbows voor een bedrag naar keuze op het internet aanboden. Weldoordachte publiciteitstunts als deze werpen zonder twijfel vruchten af. Het publiek leert de muziek kennen en vindt deze alternatieve verkoopswijzen sympathieke gestes. En voila, de interesse is weer gewekt.

Gisteren was in Het Laatste Nieuws het volgende te lezen:

Zanger Jo Vally is dinsdag in het Turkse Bodrum tijdens opnames voor een televisie-special van zijn nieuwe cd 'Verrassing' zonder enige uitleg opgepakt en weggevoerd door de politie. Dat nieuws werd ons gisteren door zijn manager, de regisseur van de tv-opnames en de platenfirma bevestigd. Pas meer dan 24 uur na zijn aanhouding werd duidelijk dat die wellicht het gevolg was van een misverstand. Alles draaide rond een "verdacht koffertje". De zanger werd met de grote middelen opgepakt: twee combi's vol agenten rekenden Valère Lauwers, zoals Vally echt heet, in.

Commotie alom in het wereldje van Vlaamse cansonniers, die zich zorgen maakten om het lot van één van hun lichtende voorbeelden. Wat kon een brave ziel als Jo Vally ooit mispeuterd hebben dat hij een arrestatie verdiende?

Vandaag raakte bekend dat het allemaal maar een ordinaire grap was. Ondertussen was Buitenlandse Zaken wel al in actie geschoten om te bekijken of de gearresteerde bijstand nodig zou hebben. Het valt nog af te wachten of dat voor Vally gevolgen zal hebben.

De manager zou de stunt bedacht hebben om aandacht te vestigen op de nieuwe cd van Vally. Platenlabel Mostiko en de VTM, die de special zou uitzenden, beweren niets met de grap te maken te hebben. En volgens De Morgen was de manager van Valère "niet bereikbaar voor commentaar".

Dat is te begrijpen, want zijn stunt zou wel eens meer consequenties kunnen hebben dan oorspronkelijk gedacht. De Turkse ambassade liet al weten dat ze de grap 'misplaatst' vindt omdat het beeld dat van Turkije geschetst wordt niet bepaald flatterend is.

Zo vertelde manager Christian Vanderhaegen aan Het Laatste Nieuws:
Politiemannen hebben Jo nogal hardhandig opgepakt. Niemand heeft ook maar één woord gezegd over het waarom van zijn inrekening.

en Senol Korkmaz, verantwoordelijke voor de tv-special:
Jo is een erg gevoelige man. Hij zag er zeer verward en geradbraakt uit. Dat is ook te begrijpen: ik moet je niet vertellen dat ze hier in Turkije niet lachen met een verdachte. Hier ben je schuldig tot je je onschuld hebt bewezen.

Platenfirma Mostiko gooide nog wat olie op het vuur door terloops te vermelden dat de huidige gespannen situatie in Turkije er ook wel iets mee te maken zal hebben.
Het beeld van Turkije is dat van een rechteloos land met onredelijke systemen. Het valt dan ook niet te verwonderen dat de Turkse overheid verontschuldigingen eist van Jo Vally in de Turkse pers.

Jo Vally heeft het concept van alternatieve publiciteit en muziekverkoop duidelijk niet goed gesnapt. Zijn stunt laat bovendien een grote wanhoop vermoeden. Gaat het er zo slecht aan toe sinds de komst van Laura Lynn en de eeuwige populariteit van Clouseau? Vally kan maar dromen van een kwart miljoen fans en een veelvuldig gevuld Sportpaleis. Veel verder dan kerkoptredens, gemeentehallen en een casino zal het voor Vally wellicht niet meer gaan.
Ik hoop maar voor Meneer Vally dat hij met deze grap niet ook een deel van zijn trouwste fans zal verliezen, of dat hij hen geen hartaanval heeft bezorgd...

Make-up

Sigrid Spruyt zal vanavond voor de laatste keer Het Journaal presenteren. De reden voor dit jammerlijke verlies is een chronische schminkallergie, zo meldde de nieuwslezeres op Studio Brussel.

Het moest er een keer van komen natuurlijk. Gevestigde waarden zoals Bavo Claes en Jan Becaus moeten plaatsmaken voor lentefrisse spruitjes als Annelies Van Herck. Het is nu eenmaal de normale gang van zaken bij de VRT. Sigrid was echter nog lang niet afgeschreven, ze was zelfs nog niet verbannen naar het laatavondjournaal.

De mannen zullen er niet kunnen om lachen. Vanavond is het de laatste keer dat ze aan de zwoele lippen van hun Vlaamse Angelina Jolie kunnen hangen. En ze hebben niet eens een zondebok. Een chronische allergie aan make-up is zo mogelijk nog een slechter excuus dan een burn-out.

Waarom moet Sigrid Spruyt trouwens geschminkt worden? Ziet ze er dan zo slecht uit zonder? Die rustgevende stem, hertenogen en sensuele lippen maken toch alles goed? Het is toch ver gekomen dat iemand zijn werk niet meer kan doen omwille van make-up. Misschien moeten we terug naar de natuur, back to basics zeg maar. Iedereen verschijnt puur natuur op het scherm, met bed head, donkerblauwe wallen en rode vlekjes. Zo zal Sigrid niet te veel uit de toon vallen.

De vrouwen zullen opgelucht ademhalen. Eindelijk zullen hun mannen doorhebben dat iedereen onvolmaaktheden heeft, zelfs Sigrid Spruyt. Meer nog, nu zullen de huisvrouwen er soms béter uitzien dan de vrouwen die op TV komen, want zij kunnen zich natuurlijk ongestoord verder blijven opmaken. Ze zullen terug begeerd worden door hun mannen, want naast een ongeschminkte Martine Tanghe moéten de huisvrouwen er nu wel uitzien als Angelina Jolie.

Maar dan verschijnt Evy Gruyaert op het scherm...

Jeroen Brouwers weigert 16.000 euro

En nu ik hier toch sta, kondig ik aan dat ik mij niet langer ter beschikking stel voor opluistering van evenementen als deze, die minder en minder met de ware aard van literatuur te maken hebben. Deze circussen van ijdelheid, maar ook van zakelijke belangen en van handjeklap achter de schermen worden opgevoerd ter meerdere gloria van niets anders dan commercie. Zo'n spannend uurtje televisie heeft vooral publiciteitswaarde voor de geldgevers en sponsors en de genomineerde schrijvers mogen er als poppenkastfiguren bij aanwezig zijn.
Die genomineerde schrijvers zien zich ten opzichte van elkaar geplaatst in een situatie van competitie en rivaliteit, waar ikzelf mij verre van wens te houden.Toen ik zes jaar geleden mijn uil ontving, werd mijn vreugde daarover versomberd door de teleurstelling van mijn medegenomineerden die zonder uil naar bed moesten.
Voor alle duidelijkheid: natuurlijk ben ik niet tegen literaire prijzen en zeker niet tegen literaire prijzen waar dergelijke interessante geldbedragen aan zijn verbonden - men mag ze mij in onbeperkte mate blijven aandragen -, maar ik zet mij af tegen het systeem van openbaar gemaakte longlists, shortlists, nominaties en de verstikkende verplichting om er als schrijver aan mee te werken alsof je tegen je wil meedoet aan lotto of bingo met één op vijf kansen.

Dit zei Jeroen Brouwers in 2001, toen hij net de Gouden Uil en drie kussen van Anna Luyten had gekregen. Een niet mis te verstane boodschap aan de volgens hem kapot gecommercialiseerde literaire wereld. Zijn kritiek stuitte toen op heel wat verzet. Critici verweten hem dat hij de Gouden Uil in ontvangst nam, en het geld mee naar huis nam. Ikzelf vond het ook wat vreemd, toen. Eerst zeggen dat je tegen literaire prijzen bent, maar toch meespelen in de poppenkast, met je centen op de bank.

Vandaag bewijst Brouwers echter dat hij een man van zijn woord is. Hij weigert nu de Prijs der Nederlandse Letteren. Dit is de meest prestigieuze literaire prijs in Vlaanderen en Nederland. Hij wordt uitgereikt aan gevestigde waarden, voor hun volledig oeuvre. Bij de vorige winnaars vinden we onder meer Harry Mulisch, Hugo Claus en Willem Frederik Hermans.

De beslissing van Brouwers om de prijs te weigeren verdient alle respect. Dat hij de geldwaarde van de prijs aan de lage kant vindt, is natuurlijk niet meer dan een goede manier om de aandacht te trekken. Het echte probleem is dat er geen degelijk statuut is voor schrijvers. Het grootste deel van de schrijvers is niet in staat om van zijn pen te leven. Ook een pensioenregeling is er niet. Onvoorstelbaar maar waar, onze grootste literaire monumenten leven in de herfst van hun dagen op de rand van de armoedegrens.

Natuurlijk is dit een moeilijke discussie. Wanneer ben je een "echte" schrijver? Wat doen we met essayisten en poëten? Op basis waarvan verdeel je overheidssubsidies? Allemaal vragen waar geen hapklaar antwoord op is, maar waar wel eens over nagedacht mag worden. Het siert Brouwers dat hij een knuppel in het hoenderhok wil gooien. Waarschijnlijk niet meer voor zichzelf, maar voor de generatie schrijvers die eraan komt. Voorwaar een mooi gebaar. Want het is toch uitermate ironisch dat net een overheid die haar kinderen weer meer wil laten lezen, niet omkijkt naar zij die boeken schrijven.

Perkamentus houdt van Grindewald

ZWEINSTEIN - Het schoolhoofd van Zweinstein, Albus Perkamentus, is homo. De directeur heeft zich vandaag geout tijdens zijn ochtendtoespraak. Hij voegde eraan toe dat hij verliefd is op zijn eeuwige rivaal, Gellert Grindewald.

"De rivaliteit tussen ons zorgt voor een knetterende spanning. We houden ervan om op zondag nieuwe toverspreuken op elkaar uit te testen, zo veranderde ik Gellert gisteren nog in een bord macaroni", aldus Perkamentus.

De meeste leerlingen van de school zijn opgetogen met het nieuws. "Meneer Perkamentus is ons grote voorbeeld, maar bovenal een erg lieve man. Ik hoopte altijd al dat hij liefde zou vinden in zijn leven. Dat die liefde nu met een man is, kan mij niets schelen", verklaart Hermelien Griffel.

Harry Potter, één van de beste leerlingen van Zweinstein, is echter niet te spreken over de uitlatingen van zijn directeur. "Als directeur zou hij toch moeten weten dat hij een voorbeeldfunctie voor ons allen heeft. Ik hoef echt niet te weten wat hij in zijn privéleven uitspookt. Ik ga toch ook niet aan de grote klok hangen wat Hermelien (Griffel, nvdr) en ik allemaal doen in het weekend?" Dat Perkamentus homo is, vindt Potter geen bezwaar, maar het heeft volgens hem gewoon geen belang.

Volgens Minerva Anderling, assistent van Albus Perkamentus, is het feit dat het schoolhoofd zich geout heeft als homo "onnodig" en getuigt het van een "onaanvaardbare zelfingenomenheid". Bovendien zullen de leerlingen volgens haar hierdoor inspiratie krijgen om Gellert Grindewald te pesten. "Ik mag er niet aan denken dat iemand de formule vindt om hem te veranderen in een vrouw", zucht Anderling.

Perkamentus zelf wilde met zijn coming-out vooral het taboe doorbreken en de leerlingen ertoe aanzetten eerlijk te zijn en elkaar te aanvaarden zoals ze zijn. "Een open, vertrouwelijke sfeer zonder vooroordelen zorgt ervoor dat leerlingen zich meer op hun gemak voelen. En dat doet hen beter presteren. Mislukte toverpogingen kunnen we hier missen als kiespijn", verklaart hij.


Eerder deze week in het nieuws: "Professor Perkamentus is homo" (De Standaard 22-10-2007).

Seks met dieren

Geachte Goedele,
Beste Bambi,

Na het verschijnen van Het Vaginaboek en Het Penisboek moést er wel een coïtaal vervolg komen. Een voorspelbare bestseller in de categorie non-fictie. Maar wat is het doel van Ons Seksboek? Seks dichter bij de mensen brengen?

Of seks dichter bij de dieren brengen? In verschillende kranten kwamen we vorige week te weten dat "Bambiseks" niets voor jou is. Het mag best wat stouter. Mij lijkt Bambiseks toch al behoorlijk stout. En vooral fout. Een lief klein damhertje, met grote blauwe ogen. Rillend van angst voor het geluid van een zich openende ritssluiting van een vettig grijnzende jager. Oog in oog met de rode loop van een geslachtgeweer...

Ik begrijp wel dat bambiseks een dankbare term is. Het is een beetje zoals "Seks met dieren" boven je artikel zetten. Volgens sommige journalisten zet dat veel mensen aan tot het lezen van je artikel. Toen ik dat onlangs hoorde, besliste ik om ooit nog de daad bij het woord te voegen. Bij deze.

Toch vind ik Bambiseks vooral een nietszeggende term. Niemand begrijpt metéén wat je ermee bedoelt. Net zoals een slechte krantenkop. 'Bambibeffen' of 'Peterpanpijpen' zijn veel duidelijker. Ook speels, onschuldig en jeugdig, zonder iets aan de verbeelding over te laten.

Maar genoeg over taal en semantiek.

Ons Seksboek staat vol verwijzingen naar Humo's Grote Seksenquête. Deze verdienstelijke poging om het paargedrag van de Vlaming in kaart te brengen, wordt in elk interview vermeld. Maar nergens worden de resultaten van deze enquête in vraag gesteld.
Dit is des te opmerkelijker omdat ons steeds op het hart gedrukt wordt dat dergelijke enquêtes toch met een korreltje zout genomen moeten worden. In één en hetzelfde interview schermen met cijfers om beweringen te staven en even verder zeggen dat percentages waardeloos zijn? Goed dat het "maar" een seksboek is. Een financieel-economisch verslaggever, bijvoorbeeld, zou horendol worden van zoveel interne tegenspraak.

Dag Goedele,
Dag Bambi,

Jan

Biopaspoort

De "war on drugs" woedt verder in sportland. De Internationale Wielrenunie UCI wil dat elk profwielrenner vanaf 2007 een biologisch paspoort op zak heeft.
Dit document zou aan de hand van vijf parameters, waaronder hematocriet en hemoglobine, een profiel bijhouden van elke eliterenner. Zo ontstaat voor elke renner een individueel "biopaspoort".

Op zich geen slecht idee, omdat dan niet meer met absolute maar met relatieve grenzen wordt gewerkt. De hematocrietwaarde mag nu maximum 50 zijn. Nogal willekeurig, aangezien er toch topsporters zijn die van nature dat maximum heel dicht benaderen terwijl anderen er veilig onder zitten. Afwijkingen in de persoonlijke "bloedwaardegeschiedenis" van een renner zullen met het biologisch paspoort dus veel sneller kunnen worden opgespoord.
Allemaal goed en wel, wielrennen is een verbrande sport en moet dringend gezuiverd worden. Maar het is toch een beetje eigenaardig dat de UCI nu ineens zo'n klare taal spreekt, helemaal in zijn eentje. Het hoogste wielerorgaan leek in Stuttgart amper in staat de teugels in handen te houden. Zo moest het toekijken hoe lokale organisatoren onze wielergod Eddy Merkx snuivend de rug toekeerden en hoe Bettini bijna de start werd geweigerd. De Italiaan had het UCI-antidopingcharter niet ondertekend, maar kon toch op de steun van de UCI rekenen. Een zoveelste ruzie tussen de UCI en de organisatoren van een grote wielerronde die nog maar eens aantoonde dat de eenheid in wielerland ver te zoeken is. Bovendien bleek de positie van de Internationale Wielrenunie nogal ambigu, wat het imago niet ten goede kwam.

Het biologisch paspoort is zonder meer een goed idee, niet enkel voor het wielrennen. Maar is het ook niet een klein beetje een poging van de UCI om zijn vel te redden? Een statement dat het geleden gezichtsverlies ongedaan moet maken?

Sigur Rós

Ijsland is in. Dat heeft een ei-volle theaterzaal in -opnieuw- het kunstencentrum Vooruit gisterenavond bewezen. De postrockband Sigur Rós kwam er hun muzikale documentaire Heima presenteren en speelden als introductie een miniconcert van een half uurtje.

Toen het nieuws enkele maanden geleden bekend raakte, was de theaterzaal in twee uur tijd uitverkocht. De verwachtingen waren dus hooggespannen. Hoewel het optreden akoestisch was, kon Sigur Rós toch hun typische ijle klanken overbrengen op het publiek. De set bestond uit voornamelijk uit voorproevertjes van hun nieuwe CD, afgewisseld met een enkel oud nummer.

De film toont beelden van een reeks onaangekondigde concerten die Sigur Rós in 2006 in hun geboorteland Ijsland speelde. De groep neemt het publiek als het ware bij de hand en leidt het langs de mooiste ongerepte plekjes van Ijsland, onder begeleiding van hun muziek. Een mooiere ode aan het land kon zelfs Björk niet bedenken. Het publiek was dan ook laaiend enthousiast, maar toen Sigur Rós na afloop gevraagd werd of hun documentaire als reclame voor Ijsland kan gelden, antwoordden ze met een duidelijk "no". De mannen van Sigur Rós hebben het blijkbaar niet zo op toeristen begrepen.

De DVD, samen met een dubbel CD met nieuwe nummers en B-sides, komt uit op 5 november. Op de vraag hoe de nieuwe muziek en de film gelinkt zijn, antwoordde de groep even duidelijk als op de vorige vraag: "They are in no way connected. Our manager asked us to do that. It's just a trick to sell the CD." Eerlijkheid duurt het langst.

www.sigur-ros.is
www.vooruit.be

flipbooks

Goed nieuws voor al wie gruwelt bij het horen van de term multimedia. Volker Gerling toonde dat film maken nog steeds een ambacht is. Als een volleerde vakman presenteerde hij zijn kortfilms.

Een oude man staart in de camera, glimlacht gedurende tien seconden, waarna het beeld weer stil staat. Een jonge vrouw zit aan de bar. Plots trekt ze haar truitje uit, waarbij ze haar borsten ontbloot. Ze gaat terug aan de bar zitten. Stilstaand beeld.

De filmpjes zijn stuk voor stuk een reeks foto's die Gerling maakte op een rondreis door Duitsland. Hij ontwikkelde zijn foto's en bundelde ze vakkundig in een boekje. De film speelt zich af wanneer hij de foto's langs zijn vingers laat glijden. Een flipbook dus. Bij ieder boekje hoort een ontroerend of grappig verhaal van de mensen die Gerling voor zijn camera plaatste. Meer is tegenwoordig niet nodig om een aangrijpende film te maken: een reis, een fototoestel en mensen.

Gerling presenteerde zijn performance Daumenkino tijdens Almost Cinema, een festival in het kunstencentrum Vooruit in het kader van het Gentse Filmfestival. Eva De Groote, programmatrice van het festival, haalde vooral kunstenaars naar Vooruit, die op de rand balanceren tussen film, kunst en media.

Naast performers als Volker Gerling, loopt er nog tot zaterdag 20 oktober een gratis installatieparcours op verschillende locaties in het doolhof van het Vooruitgebouw. Singing in the rain door paraplu's aan een muur? Op reis met een viewmaster? Het is een aangename afwisseling met donkere cinemazalen.

Door een bezoekje aan Vooruit deze week wordt duidelijk dat de rand tussen film, kunst en media erg dun is, en vooral veel interessants te bieden heeft.

www.vooruit.be

a fresh start...

Vandaag hebben wij, drie journalisten to be, iets nieuws geschapen: een weblog. Het wordt echter geen weblog voor onze allerpersoonlijkste zielenroerselen, neen, het wordt een blog in het kader van onze opleiding. Bedenkingen met een journalistieke inslag dus, die we graag willen delen met de bereidwillige lezer. Voor mij persoonlijk zijn dit de eerste stappen in het digitale medialandschap, maar wie niet waagt niet wint...
We present to you: Good Night and Good Blog, een ambitieus probeersel van drie schrijvers in wording.

mijn eigen manager

Verder dan een sporadische post op een forum ben ik nooit geraakt. Mijn drang tot digitale profilering is nooit erg groot geweest. Ook e-learning platforms meed ik als de pest.
Het is dan ook met gepaste trots en voldoende bescheidenheid dat ik mijn eerste blogpost onderteken. Stap één in mijn businessplan. Vanaf nu ben ik met elke aanslag op mijn toetsenbord manager van mijn eigen reputatie. Al bij al een fijn gevoel.

Jan

good morning!

Een vroege ochtend in oktober, nevel in Brussel, drie journalisten in progress. Hier posten wij artikels in het kader van onze opleiding. De blog is opgestart, maar over het thema moeten we het nog eens raken. Eén ding is zeker: de journalist in ons moet hier wakker geschud worden!