Microfoon

Het is belangrijk om je talenten te ontwikkelen. Het is niet nodig om in alles goed te zijn, maar wat je goed kan moet je uitspelen. Dat zei de juf in het zesde leerjaar.

Toen al bekroop mij een akelig gevoel. De juf beweerde dat we allemaal een talent hadden, en dat het belangrijk was om je eigen persoonlijk talent te ontdekken. In de middelbare school kreeg ik tijdens een bezinning nog eens hetzelfde te horen.

Ondertussen hadden mijn leeftijdsgenoten blijkbaar ook al een talent gekozen waar ze goed in zouden worden, want tijdens een discussie op die bezinning was iedereen het erover eens dat je slechts één, maximum twee talenten kan hebben. De één gaf toe dat hij niet kon zingen, maar wel erg goed was in tekenen. De ander kon helemaal niet voetballen, maar was wel de beste in hardlopen. Ik hield wijselijk mijn mond, want ik had nog steeds geen talent uitgekozen om te ontwikkelen.

Op een zeer systematische manier probeerde ik verschillende talenten uit. In januari leerde ik gitaar spelen, wat ik vrij vlug onder de knie had, maar toen ik in februari ontdekte dat ik ook een beetje kon dansen zette ik de gitaar in de hoek. In maart dacht ik dat ik kon zingen, maar mijn vriendinnen vonden van niet, dus ging ik zwemmen. Ook dat lukte vrij goed.

Zo komt het dat ik nog steeds geen talent heb. Ik kan wel over alles meepraten, misschien is dat mijn talent wel. In ieder geval heb ik sindsdien enorm veel bewondering voor mensen die al vroeg hun talent gekozen hebben, want zij blijken tegenwoordig echt goed in wat ze doen. De juf had gelijk.

Tegenwoordig bestudeer ik graag mensen met een talent, en omdat ik over alles kan meepraten weet ik al vlug of ze echt getalenteerd zijn of niet. Ik hou het meest van talenten waar je een microfoon voor nodig hebt, want zo wordt een talent extra in de verf gezet en lijkt de getalenteerde veel belangrijker.

Een talent weerklinkt dan luid in een zaal, of op een plein. Daardoor kan er meer publiek aanwezig zijn, en krijgt de getalenteerde veel applaus. Zo weet hij dat hij een goed talent heeft gekozen. Ik kan over alles meespreken, dus ik hoor meteen of iemand met een microfoon een slecht talent heeft gekozen. Het publiek weet dat meestal ook, omdat een slecht talent ook luid weerklinkt.


Amy Winehouse bijvoorbeeld, heeft een goed talent gekozen. Dat hoor je op haar CD en zie je in haar videoclipjes meteen. Het publiek heeft dat blijkbaar ook opgemerkt, want Amy heeft deze week veel prijzen gekregen. Een prijs voor je talent is het ultieme bewijs dat je een goed talent hebt gekozen.

Amy klinkt ook luid door een microfoon. Jammer genoeg lijkt haar talent dan niet meer zo goed, maar misschien is dat haar schuld niet. Leven met een talent is blijkbaar moeilijk. Misschien is het niet zo erg dat ik niet één talent heb ontwikkeld. Zo hoort niemand door een microfoon dat ik soms eens een kater heb.

Het uur van Tuur

Toevallig ben ik een trouwe bezoeker van Tuur. Niet Tuur Florizoone, maar Opa Tuur. En ik kan getuigen dat hij niet de stroeve brompot is die hij graag speelt.

Zijn cafe is werkelijk uniek in Gent. Het is een oude discotheek, waarin nog alle seventies-spullen zijn achtergebleven. Inclusief de zachte banken aan de zijkant en de neon spiegels in de lange bar. Daardoor is het cafe heel ruim, wat ervoor zorgt dat het er nooit vol zit, behalve misschien op zondagavond, wanneer er jazz concerten plaatsvinden.

Maar mijn luidruchtige vrienden en ik vinden dat allesbehalve een probleem. Elke dinsdagavond vallen we Tuur lastig met een hoop gekwetter en een grote afwas achteraf. Er zijn ten minste nog zekerheden in het leven: op dinsdagavond zit er bij Opa Tuur altijd wel iemand die ik ken, en er is altijd plaats.

Gelukkig, want de gezellige onderonsjes monden vaak uit in rondetafelgesprekken met twintig man. Iedereen brengt op zijn beurt namelijk andere vrienden en zijn lief mee.

Tuur moppert, knort en bromt, maar hij heeft ons zo graag. Dat is vrij logisch, want de 6 Judassen, 4 Westmalle Tripels, 3 Orvals en sporadisch wat pintjes en cola's die we er in totaal elke week verzetten zullen zijn kassa wel rijkelijk spijzen. En dan vergeet ik nog de legendarische Chili Tuur, die ons maagje rijkelijk vult als we weer eens zijn vergeten te eten.

Als achtergrond voor onze discussies krijgen we jazzmuziek van de bovenste plank voorgeschoteld. Meestal zonder drummers weliswaar.

Deze week kregen onze kakelende gesprekken echter geen kans. Tuur draaide zijn volumeknop op maximum en wij zwegen verbijsterd. Eindelijk wil hij ons een lesje leren zeker, dachten we. Maar plots hoorden we een zachte Klara-radiostem zeggen: "En bij ons in de studio, Opa Tuur uit Gent." Tuur had zijn radio-optreden opgenomen.

We trakteerden hem op een jubelend applaus. En Tuur zag dat het goed was, trots als een klein kind. Ik ging nog een Orval bestellen en zei hem: "Awel Tuur, je krijgt al ster-allures!" Zijn antwoord: "Oh maar die had ik al altijd hoor meiske, nu worden ze eindelijk erkend!"

Als je ooit eens dorst hebt naar goed bier en kwaliteitsmuziek als achtergrond, moet je zeker eens langskomen op de Citadellaan. Het liefste op dinsdagavond natuurlijk, en het liefste zo snel mogelijk, want de opa van jazz en menig Gentenaar moet zijn cafe sluiten.

Het pand wordt binnenkort verkocht. Maar voorlopig lijkt het gebouw even koppig als Tuur zelf: het wil maar niet verkocht raken.

www.opatuur.be

Neve-effecten

Hmm, eerlijk is eerlijk, ondertekende is niet de meest trouwe luisteraar van het radiostation waar ze nu stage loopt (maar geef toe, dat geldt voor sommigen voor de krant waarbij ze stage lopen ook)...

Ik doe dan ook af en toe een poging om me wat in te werken in het repertoire van de zender. Niet altijd met succes, bij al te experimentele toestanden haak ik algauw af. Dat geldt ook voor zulke jazz waar geen touw aan vast te knopen valt (waar, heb ik heel onlangs geleerd, ene Thelonious Monk achter zit, die ons geleerd heeft dat "foute noten ook net de goeie kunnen zijn").

Maar ik geef alles een kans, ook het nieuwe jazzprogramma op mijn stagezender dus. Neve is het nieuwe vrijdagavondprogramma van jazzpianist Jef Neve, dat volledig past in de verbredingsbries dat door Klara-landschap waait. Klara moet volgens de hoge pieten verder kijken, naar andere genres en een jonger publiek... (alle boze reacties van naar-échte-klassieke-muziek-smachtende luisteraars ten spijt).

Gisteren ging ik dan ook vol goede moed naar de vooropnames van de Neve-uitzending van vrijdag (live, yeah right). Centrale gast was toevallig Tuur Florizoone, jazzmuzikant en neef van mijn gezelschap van gisteren.

En wat bleek, het werden twee entertainende uren vol mooi gesprek en live en niet-live muziek. Ook van de partij was Opa Tuur, de man die jazzclub Opatuur in Gent openhoudt. De club gaat dicht en Opa Tuur gaat als vzw verder, maar veel meer wilde de ietwat stroeve man er niet over kwijt.

Het samenspel van Jef Neve aan de piano en Tuur Florizoone aan de accordeon was trouwens oprecht mooi. Tuurke, zoals Neve Tuur Florizoone doopte om verwarring met die andere Tuur te vermijden, zit blijkbaar niet stil.

Hij speelt mee in zowat elke zichzelf respecterende Belgische jazzband, speelde voor de gelegenheid al eens met Manu Chao en heeft net de compositie van de soundtrack voor de film Aanrijding in Moskou geschreven. Neve, die er overigens heel on-artistiek uitziet, lijkt er niets naast. Lijkt, zeg ik, want wat hij met die piano deed gisteren was tamelijk indrukwekkend.

Misschien, heel misschien, luister ik nog wel eens naar Neve nu ik geproefd heb hoe relaxed en gezellig zo'n vooropname eigenlijk wel kan zijn...